شاید واقعیت با آنچه می پنداریم متفاوت باشد، بسیار متفاوت. مثل حکایتی که برخلاف ظاهر، روایتگر زایش یک مهر بی پایان است. قصه را چنین روایت کرده اند که" زن سالخورده ای در جواب قاضی که دلیل درخواست طلاق او را پرسید، گفت: تا یک ماه به جدایی،فکر نمی کردم. شوهرم یک گلدان گل زینتی،برایم هدیه اورد .من هم گل هارا خیلی دوستدارم اما این گل نیاز،زیادی به اب داشت و شوهرم گفت اگر در فواصل منڟم اب داده نشودمی میرد. من بیماری،استخوانی دارم وشب ها مجبور می شدم از،خواب بیدار شده و گل را اب بدهم . یک روز،متوجه شدم با وجود درد وبیماری من ؛ شوهرم حتی یک بار هم شب ها بیدار،نشد تا گل را اب بدهد. بعد از،ان به این نتیجه رسیدم که نباید با انسانی اینقدرربی فکر زندگی کنم. قاضی زن را حق به جانب دانست اما مرد را هم چنین به پرسش گرفت که؛ چیزی برای گفتن داری ؟ جواب پیرمرد اما یک افق تازه را پیش رو گشود؛ همسرم هر چه گفت درست است جز،یک چیز ..گل مینای زینتی اگر زیاد اب داده شود می میرد. همسرم بیماری استخوانی داشت و پزشک گفته بود برای،بهبودی اش باید مرتب ورزش کند اما او اینکار،را نمی کرد. برای همین قصه را چنین پیش بردم که برای زنده ماندن گل شب ها مجبور شود بیدار شود و حرکت کند هرشبی که بیدار می شد من هم بیدار بودم . وقتی کارش،تمام می شد و دوباره می خوابید من اب گل را خالی و بادستمال خاکش را خشک می کردم و بعد به رختخواب بر می گشتم. من همسرم را که از،جانم بیشتر دوست دارم ...." مرد، دانسته و از سر مهر، زن را به تکاپو وامی داشت اما زن، ندانسته جور دیگری تصور می کرد. جوری که هرتصویری در ذهن او با واقعیت فاصله بسیار داشت. همین هم باعث می شد که راه به خطا برد. معلوم است تا درست متوجه نشویم نخواهیم توانست درست رفتار کنیم. این حکایت را باید چنین خواند که رویداد ها اگر چه به ظاهر صد در صد مخالف باشد، باید آن را جور دیگری هم خواند. تجربه زیسته همه ما می گوید که خیلی اوقات پنداشته ها مان با واقعیت متفاوت بوده است. نباید چنان قضاوت کنیم که راه بازگشت بسته شود. به مهربانی همدیگر اعتماد کنیم حتی اگر ظاهرش سخت باشد. بدانیم که تلخی شربط برای شیرین شدن سلامت است. حق را همیشه به نام خود سند نزنیم. این ما را از حقیقت -گاهی- دور می کند.

ب / شماره 5616 / شنبه 28 تیر 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040428.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM