انگار زلزله آمده بود. نه چه می گویم زلزله و این همه تشویش؟ نه. زلزله می آید به توان ریشترش ویرانی به بار می آورد و تمام می شود. تازه امدادگران می آیند به تیمارداری. مردم می آیند به سازندگی و زندگی از نو شروع می شود. اما بدتر از زلزله آمد؛ جنگ! جنگی فراگیر و ترکیبی و همه جانبه. واقعا، روز های سختی را از سر گذراندیم اما سرفراز بیرون آمدیم. این را هم مرهون لطف خدا و عنایت امام رضا علیه اسلام هستیم. رهین منت سلشور مردمی که سر پر سودای خصم را به سنگ کوبیدند. منت دار شهیدانی که پرچم را در اهتزاز به جانشینان خود تحویل دادند. جانشینانی که ثابت کردند گر پدر رفت، هم تفنگِ پدری هست و هم پسری که تفنگ را به سینه دشمن نشانه برود و شلیک کند. اینان هم پرورده شجاعت دامن های پاکی هستند که میان خاک و معراج، راه باز می کند. مادرانی که عمود خیمه خانه و خانواده و بالتبع جامعه و کشور هستند. در روزهای سخت مادران به ظرافت دریافتند و به کار بستند دریافت درست خود را ولذا تجربه کردیم که در ایران، در شرایط بحرانی مانند جنگ، خانه‌ها به پناهگاه‌هایی برای آرامش و امید بدل می‌شوند؛ اما این آرامش خودبه‌خود پدید نمی‌آید، بلکه نیازمند نقش‌آفرینی آگاهانه و ایثارگرانه افراد خانواده، به‌ویژه مادران است. مادران، به‌عنوان ستون اصلی نهاد خانواده، نقشی کلیدی در حفظ تعادل روانی، ایجاد حس امنیت و تزریق امید به اعضای خانواده ایفا می‌کنند.

در زمان هیاهو و اضطراب ناشی از اخبار نگران‌کننده، ا که حتمال از دست دادن عزیزان می رفت. در سخت هنگامه ای که ناامنی محیط، روان خانواده را تهدید می‌کرد. مادر با بهره‌گیری از صبر، محبت و تدبیر، فضای خانه را به محیطی امن و آرامش‌بخش بدل می کردند. در این روزهای آتش بس و پساآتش بس باز مادران اند که با کنترل هیجانات خود و تبدیل نگرانی به همدلی و حمایت، به فرزندان و همسر خود پناه عاطفی می‌دهد و از فروپاشی روانی خانواده جلوگیری می‌کند.

نقش مادر در این بستر تنها محدود به فضای خانه نیست. آرامشی که او در خانواده ایجاد می‌کند، به‌طور طبیعی به جامعه نیز تسری می‌یابد. چراکه جامعه‌ای متشکل از خانواده‌های آرام و با ثبات، در برابر تهدیدهای جنگی مقاوم‌تر، منسجم‌تر و امیدوارتر است. مادر با ایفای این نقش، نه‌تنها یک حلقه از زنجیره تاب‌آوری ملی را تقویت می‌کند، بلکه خود به عامل پویایی، ثبات و امید در سطح کلان جامعه بدل می‌شود.

در واقع، مادران در زمان جنگ، بی‌آنکه در میدان نبرد حضور داشته باشند، در خط مقدم روانی و عاطفی پایداری جامعه می‌جنگند. این مجاهدت خاموش، که شاید کمتر دیده شود، از مهم‌ترین ستون‌های استقامت ملی است. ارج نهادن به این نقش و توانمندسازی مادران در مدیریت روانی بحران، گامی مهم در حفظ بنیان‌های اجتماعی در زمانه‌های سخت و پرآشوب است. اینک که به لطف خدا، آتش ها دارد خاموش می شود باید در برابر مادران ایران زمین سر تعظیم فرود آورد. آنان که هستند و نقش آرامش می زنند، مردان را توان رزم در بازو شکوفا می شود. چادرشان "کسا"ی آرامش و سنگر معرفت است. با مادرانی چنین ما تا همیشه پیروزیم.

ب / شماره 5609 / سه شنبه 17 تیر 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040417.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM