جنگ ها اتفاق می افتند و به پایان می رسند. آتش تفنگ ها خاموش می شود اما این هرگز پایان کار نیست. پایان می یابد ملتی که این را پایان کار بداند. از قضا این پایان را به آغازی باید پیوند زد که اقتدار کشور را ده چندان ضریب دهد. باید به دنبال نقطه ضعف ها گشت و آن را به کانون قوت تبدیل کرد.

برج و بارو ها را باید بلند گرفت. آنقدر که دست هیچ دشمنی بدان نرسد. حتی بالاتر؛ تصور دست یافتن به آن را هم در ذهن نقش نکند. خوانده و تجربه کرده ایم در هر جغرافیایی که امنیت برقرار است، در پسِ آن، اراده‌ای ایستاده؛ اراده‌ای ملی، جمعی، و پرریشه که در کالبد مردمان آن سرزمین جریان دارد. در ایران عزیز ما، دفاع از وطن، مفهومی فراتر از جامه و نشانِ نظامی دارد. اینجا، هر ایرانی می‌تواند و باید، سرباز وطن باشد؛ نه صرفاً با رزم جامه وپوتین و اسلحه، که با کار، تخصص، تعهد و اخلاق.

امروز کشور در خط مقدم‌های متعددی ایستاده است که باید در همه آن سربازی کرد. تولید، آموزش، سلامت، رسانه، خدمات، پژوهش، فرهنگ و حتی آگاهی‌بخشی عمومی، جبهه‌هایی‌اند که نیازمند سربازانی پرکار، بی‌ادعا و اهل مسئولیت هستند. سرباز امروز، ممکن است کارگری باشد در یک کارخانه کوچک، معلمی در کلاس روستایی، یا پرستاری در بیمارستان شبانه‌روزی. حتی یک روزنامه‌نگار که آگاهانه می‌نویسد تا مرز میان حقیقت و تحریف را روشن کند، در قامت یک سرباز ایفای نقش می‌کند.

سربازی، بیش از آنکه لباس باشد ؛ کسوت است، وظیفه است؛ و بیش از آنکه وابسته به نهاد خاصی باشد، ریشه در یک فهم مشترک دارد: فهم این‌که وطن، خانه ماست که به خطر افتاده و پاسداری از خانه نیز، وظیفه همگانی است.

کشور ما در هر عرصه‌ای که موفق بوده، نتیجه حضور همین «سربازان خاموش» است؛ آنان که نه به دنبال دیده‌شدن بودند، نه در اندیشه بهره‌برداری شخصی، بلکه رسالت خود را در خدمت به مردم و اعتلای ایران دیدند. سرباز واقعی، در هر سنگری که ایستاده باشد، به‌دنبال ساختن است، نه فقط مراقبت. او از خودش می‌پرسد: «وظیفه من، اکنون، برای ایران چیست؟» و پاسخش را در عمل می جوید و می یابد و عمل می کند.

امروز ایران، بیش از هر زمان، نیازمند این نوع سربازی است. از کارخانه تا دانشگاه، از مدرسه تا میدان علم و جهاد، همه ما مسئول‌ایم. باید هر روز خود را عضوی از یک لشکر سازنده بدانیم؛ لشکری که بی‌سروصدا، بی‌هیاهو، اما مؤثر، سنگرهای پیشرفت و امنیت را پاس می‌دارد.

شرافتِ سرباز بودن، در میزان اثرگذاری بر سرنوشت وطن است. امروز اگر کسی چراغی را روشن نگاه دارد، باری را از دوش مردمی بردارد، مسئله‌ای از کشور حل کند، یا راهی به سمت توسعه بگشاید، بی‌هیچ تردیدی، در صف مقدم مدافعان ایران اسلامی است. ایران هم سربازان خود را عزیز می دارد.

ب / شماره 5607 / چهارشنبه 11 تیر 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040411.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM