مجلس بايد هرکاري دارد را زمين بگذارد و زودتر لايحه دولت براي ساماندهي اتباع را بدون تغيير تصويب کند. اين حرف مردم کشور مان است که مي‌توان دغدغه و دردمندي را از کلمه به کلمه آن فهم کرد. دغدغه‌اي که بعد از جنگ تحميلي 12 روزه، زخم آگين‌تر و دردمندانه‌تر هم شده است. کم آسيب نخورديم از کساني که نان را خوردند و نمکدان‌ها را با صاحبان نمک، منفجر کردند. اسرائيل خيلي ناتوان‌تر از آن بود که در کوي و برزن و اين شهر و ان ديار، به ايلغار در خون ايراني بپردازد اگر دست‌هاي عاريتيش اين همه در زندگي ما دراز نبود. بي‌توجهي کرديم. ديد را -گاه- ناديد گرفتيم. با حسن نظر تمام، در مرز کوچه باز کرديم تا بيايند اما پشيمان مان کردند. يارانه پنهان و ندادن حقآبه تاريخي ما به کنار، با امنيت ما به ستيز برخاستند. اين را به هيچ وجه نمي‌توانيم ناديد بگيريم. خوب و دقيق هم بايد ببنيم. نه مو که پيچش آن را هم بايد در نظر داشته باشيم. مسئله از معضل گذشته اتباع را قبل از آن که به بحران تبديل شود" بايد" حل کنيم. عزم دولت بايسته و ستودني است. مجلس هم بايد نقش خود را چنان ايفا کند که نقاشي امنيت ايران در آن قاب شود. ديگر مسئولان و نهادها هم بايد در جايگاه خود به اين مهم اهتمام کنند. حواس مان به صحبت‌هاي وزير کشور باشد که ناظر به اشرافي که بر موضوع فعاليت اتباع دارد به ادبياتي پوشيده مي‌گويد "برخي از موارد نگران‌کننده‌، نيروهاي بيگانه بودند، اما همه اتباع اين‌گونه نيستند. ما انسان‌هاي شريف زيادي در ميان آن‌ها داريم، اما بخشي هم با اهداف خاص وارد شدند به‌ويژه در دو سه سال اخير و همين جاست که ضرورت ساماندهي روشن مي‌شود."

بله ما هم قبول داريم در ميان اتباع مردمان شريف بسيارند. هرکدام از ما با افرادي از اين دست برخورد داشته‌ايم اما هزار دريغ که برخي هموطنان شان، ذخيره اعتباري آنان را هم سوزانده‌اند. اگر خود آنان هم نيک نظر کنند و نمکدان‌هاي شکسته و صاحب نمکان در خون تپيده را ببينند، انصاف خواهند داد که نظام به فوريت بايد بار سبک کند از جمعيت ناسپاس. براي شرايطي که پس از اين براي خودشان هم اتفاق خواهد افتاد خواهند گفت "ازماست که برماست". البته اين را هم خود ما بايد به تکرار بگوئيم چون نوع سياست ورزي برخي افراد در دولت سابق، ميدان بازي را به اتباع داد. آن هم به گونه‌اي که نبايد. پايشان تا اقصاي کشور باز شد باز هم تا جاهايي که نبايد. در روزهاي جنگ هم شاهد ماجراهايي بوديم که باز هم نبايد. حالا براي اصلاح همه "نبايد"‌ها، بايد مسئله اتباع را، يک بار براي هميشه، حل کنيم. حتي اگر جنگ هم نمي‌شد باز بايد جواب مي‌گذاشتيم جلوي اين مسئله زيرا همان گونه که وزير کشور مي‌گويد: "از نظر ظرفيت و توان، کشور ما نمي‌تواند پذيراي اين حجم از اتباع باشد." هيچ کجاي دنيا مثل ايران تا اين اندازه ميزبان اتباع خارجي نيست. ما هم بايد به قاعده دنيا با حفظ حرمت ميهمانان خوانده و ناخوانده، با اقتدار قانون رفتار کنيم. اين از اولويت دارترين موضوعاتي است که در دورانِ پساجنگ بايد حل و فصل شود.

جمهوری اسلامی / شماره 13124 / دوشنبه 9 تیر 1404 / صفحه اول و 3 / خبر

blob:https://web.eitaa.com/6bf16003-14ba-4988-bc84-7bc13dd71088

Powered By
  BLOGFA.COM