|
واقعیت ها را باید درست فهم کرد تا «غیرواقعی» را برای ما به عنوانِ واقعیتی انکارناپذیر، جا نزنند. جنگ امروز بسیار بیشتر از اینکه نظامی باشد، ادراکی است. بیش و حتی پیش از آنکه زمین هدف باشد، ذهن و ضمیر، سیبل قرار می گیرد، حتی می توان گفت بخش نظامی جنگ هم در خدمت بخش ادراکی است؛ چون خوب می دانند که اگر بنیاد این بخش رفیع و مصون بماند، بخش سخت جنگ، تحملش آسان خواهد شد. ما جنگ ندیده نیستیم. در جنگ هشت ساله، شهرهای ما نه توسط ریزپرنده که به وسیله بمب افکن ها و موشک ها هدف قرار می گرفت اما مردم ما از میان خاکستر و آتش، ققنوس وار قد می کشیدند. جنگ شهرها را البته در جبهه و خط مقدم جبران می کردیم، تسویه حساب را نقدانقد انجام می دادیم. همین نمی گذاشت که در مرگباران های خود هم، دشمن دستش جلو باشد. آن روز البته رسانه ها معدود و محدود بودند. میان لحظات مردم و رسانه، این همانی نبود. مردم به کلمات و تصاویر سوشیال مدیا، نفس نمی کشیدند؛ به همین خاطر بود که در ادراک جامعه، تغییر چندانی رخ نمی داد. امروز اما همه چیز متفاوت است. فقط زمین است که ثابت مانده اما زمینه ها بسیار و بازهم بسیار تغییر کرده است. آدم های یک خانه که باید خانواده خوانده شوند، با وجود اینکه درکنار هم هستند و بر یک سفره می نشینند، نظام ادراکی شان گاه بسیار با هم فاصله دارد. این است که کار امروز خیلی تر از خیلی مشکل می شود. اما ما مردمان دوران سخت هستیم. قطعا بلای «ریزپرنده ها» را هم «ریزپردازی» خواهیم کرد و با تحلیل درست به جایی خواهیم رسید که گونه گونی نظرات، وحدت در هدف را تحت تأثیر قرار ندهد. متفاوتیم اما وطن واحد است؛ واحد همسان سازی که با وجود تفاوت، می تواند اختلاف ها و حتی تضاد دیدگاه ها را کنار هم قرار دهد. اگر رسانه های گوناگون را رصد کنیم، به عینه می بینیم بسیاری از کسانی که تا دیروز، در جایگاه منتقد، محکم می ایستادند و حتی به عنوان مخالف، راهشان به زندان ختم می شد، امروز به نام وطن و هموطنان، سینه سپر می کنند. این تجربه دیرین ایرانی دوباره دارد تکرار می شود و می بینیم که افراد با فراموشی گذشته یا لااقل کنار گذاشتن موقت تفاوت ها، دارند یکپارچگی ایران را نماد و نشان می شوند؛ تهدیدی که دشمن ساخت، دارد به فرصتی قیمتی تبدیل می شود. همه می دانیم که دشمن هرگز دوست نمی شود. دوستی نمایی او پوستی است. چون دریده شود، خواهیم دید زیر پوست آهو، گرگ و کفتار دندان می ساید. آنان که به آهوپنداری، محو چشمانش شوند، خود اولین کسانی خواهند بود که دریده می شوند. کسانی که ذهنشان تصرف شود، خانه شان هم به تصرف کسانی درخواهد آمد که ذاتا اشغالگر به دنیا می آیند. ما اما همه این ها را می دانیم. غافلانمان را هم بیدار می کنیم. نمی گذاریم دشمن در جنگ ادراکی، اقدامی موفق داشته باشد. نظامیان ما بلدند نظام های صهیون ساخته را چنان برهم زنند که نسیم به عزت در پرچم همیشه دراهتزاز ایران بوزد.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم خرداد ۱۴۰۴ساعت 19:38 توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|
درباره وبلاگ  روزنامه نگار شهر امام رضا
|
