عنوان برای افراد خلق می کنیم. در خرجِ درجات گشاده دستانه سخن می گوئیم. زبان مان به تملق، کارگاه بت تراشی می شود. دیده و دست مان در بزرگداشت بیش از حد روسا، در خانه فرعون را به روی شان می گشاید. برای خودما هم در جهنم را باز می کند. نه فقط جهنم قیامت که جهنمِ همین دنیا مگر می شود با فرعون زندگی کرد؟ باید پرهیز کرد از این خوی ناپسند که عرصه را بر پسندیده های زندگی هم تنگ می کند. باید خود را در سپهر تربیتی امام هادی، علیه السلام، قرار دهیم که زندگی را با پرهیز از خُلقی چنین نظام سازی می کنند. ایشان در برابر تملق به صراحت موضع می گیرند و این موضوع را هم شفاف اعلام می کنند. ماجرا چنین است؛ "قال ابوالحسن الثالثُ(ع) لِرَجُلٍ و قَدْ اَکْثَرَ مِنْ اِفْراطِ الثَّناءِ علیه اَقْبِلْ علی شَأنِکَ، فَاِنَّ کَثْرَهَ المَلَقِ یهْجُمُ علی الظِّنَّهِ و اذا حَلَلْتَ مِنْ اَخِیکَ فی مَحَلِّ الثَّقَهِ، فَاعْدِلْ عَنِ المَلَقِ الی حُسْنِ النِّیهِ؛ امام هادی(ع) به کسی که در ستایش از ایشان افراط کرده بود، فرمودند: از این کار خودداری کن؛ زیرا تملّق بسیار، بدگمانی به بار می‌آورد هنگامی که در نزد برادر مؤمنت مورد اعتماد و وثوق هستی، از تملق او دست بردار و حسن نیت نشان بده." اگر می خواهیم جامعه به صلاح برسد و فرصت زندگی مصلحانه برای همه فراهم باشد، باید تملق را از ادبیات گفتاری و رفتاری مان قلم بگیریم. قلم ها باید صادق و صریح شایستگی ها را صحه بگذارند و نابایستگی ها را به تیغ نقد کشند. رسم جامعه ایمانی و مومنان چنین است. تملق، اگر چه فرعون ساز و تولید کننده غرور و تکبر برای فرد تملق شده است اما هیچگاه او را بزرگ نمی کند اما قطعا تملق کننده را کوچک و خار می سازد. جامعه را هم به چالشی مواجه می کند که برای برون رفت از آن باید هزینه های سنگین بپردازد. خویی چنین ناپسند را برای همه مردمان و جوامع ناپسند می دانیم اما بر جامعه و مردمانی که خود را پیرو امامت و در سپهر ولایت می خوانند هرگز نمی پسندیم. این خروج از منطق تربیتی اهل بیت عصمت است. ما در منطق و منهج عصمت می توانیم راه به رستگاری بریم. پس با تقوای زبان از تملق باید گام های عملی را برداریم.

ب / شماره 5593 / چهارشنبه 21 خرداد 1404 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040321.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM