اگر از من بپرسند راز ماندگاری امام خمینی چه بود، خواهم گفت: «مردم‌باوری.» امام، امامِ مردم بود نه فقط به‌خاطر اینکه مردم او را دوست داشتند، که از آن رو که او به مردم ایمان داشت؛ به صداقت‌شان، به ایثارشان، به فهم‌شان. امام آن عارفی بود که انقلاب را نه با سلاح، که به صلاح و اصلاح با همت مردم به پیروزی رساند. رسمِ مانایی انقلاب را هم در همیم بایستگی تعلیم کرد. انقلابی که مردمی ایجاد شده است با مردم هم حفظ می شود. امام بر " من و منیت" چنان پای کوفته بود که هرگز نتوانستند در او بازتولید شوند لذا نشنیدیم که بگوید"من"، گفت "ما". نگفت "قدرت"، گفت "امت". و اینجا همان نقطه تمایز است. او با مردم حرف می‌زد، نه برای مردم. چون معتقد بود: "همین مردم‌اند که جمهوری اسلامی را به پیروزی رساندند. همین مردم‌اند که جنگ را اداره کردند، و همین مردم‌اند که نظام را حفظ خواهند کرد." وقتی بر نظر و رای و خواست مردم تاکید کرد. به این امر قرآنی ایمانی وثیق داشت که " وَ أَمْرُهُمْ شُورى‏ بَیْنَهُمْ" امام این آیه را نه فقط تفسیر کرد، که زیست. او رأی مردم را میزان دانست و گفت: "میزان رأی ملت است." جمله‌ای که از منطق انواع حکومت های سلسله‌وار هزارساله عبور کرد و به عقلانیت مردم‌سالاری دینی رسید. در نگاه امام، مردم نه ابزار حکومت، که صاحبان آن بودند. او با چنان خضوعی می‌فرمود: "من خادم مردم هستم." که مردم را به خشوع، در برابر این صداقت، وامی داشت. تجربه زیسته یک دهه ای بعد از انقلاب گواهی می دهد که امام، به مردم امید داشت؛ و مردم، به امام اطمینان. این همان اعتماد دو سویه‌ای است که هیچ طوفانی نمی‌تواند آن را بشکند. تا هست، هستیم. تا هستیم انقلاب هم هست. ما دیدیم که او مثل سرسلسله های حوکتی دیگر نیامد تا بشکند بلکه آمده بود که ستون شکسته مردم را علم کند، نه این‌که بر دوش‌شان نشیند. آمده بود چراغ باشد، نه بار. آمده بود راه را نشان دهد، نه اینکه مردم را به صف‌های طویل وعده و وعید بکشاند. و مردم، همین را می‌خواستند. لذا در سخت‌ترین لحظات، مردم پای امام ایستادند، چنان که امام هم در همه عمرش برای مردم بود. در خدمت خلق خدا برای خدا. سیادت امام برای مردم هم در هندسه کلام نبوی تعبیر می شد و تعمیم می یاففت که "سَیِّدُ القَومِ خادِمُهُم" امام، سید این امت شد، چون خادم‌شان ماند. و امروز، هر جا راه را گم کردیم، باید به همین نقطه برگردیم؛ خدمت به مردم که ستون انقلاب، روح آن، و حافظ آن هستند.....

ب / شماره 5586 / یکشنبه 11 خرداد 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040311.pdf

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم خرداد ۱۴۰۴ساعت 12:3  توسط غلامرضا بنی اسدی  |