مردم، برای امام خمینی عدد نبودند، آدم بودند همان که در ادبیات دینی به عنوان اشرفِ مخلوقات می شناسیم. همان که در کلام نبی اعظم الهی(ص) حرمتی افزون بر کعبه دارد. منطق زیستی و تربیتی حضرت روح الله چنین بود که مردم را چنان عزیز می داشت که به "خدمت گزاری" به آنان افتخار می کرد. این کلامِ ماندگار اوست که به من خدمتگزار بگویید بهتر است که رهبر بگویید. این اوج نگاه پر کرامت امام روح الله بود به آحاد جامعه که در شکوه ملت ایران متبلور می یافت.

امام مردم را، همه مردم را ولی‌نعمت می‌دانست و واجب الاحترام؛ از همان جنسی که امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمود: "الناس صنفان، إمّا أخ لک فی الدین أو نظیر لک فی الخلق." مردم به ویژه مستضعفان، در نگاه امام، شریف‌ترین تجلی اراده الهی بودند. قیامِ شان تحققِ عینی بود برای آیه شریفه و شرافت بخشِ "وَنُريدُ أَن نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ استُضعِفوا فِي الأَرضِ وَنَجعَلَهُم أَئِمَّةً وَنَجعَلَهُمُ الوارِثينَ؛ ما می‌خواهیم بر مستضعفان زمین منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان روی زمین قرار دهیم! همین بود که مردم را در نظام اندیشه ای امام به شانی می رساند که بایسته مردم ایران بود. این سکه گران قیمت البته روی دیگری هم داشت؛ مردم هم به امام اعتماد داشتند، نه از سر احساس، که از عمق ایمان. چون صداقت را در کلامش دیدند، بی‌ریایی را در زیستنش حس و عزم الهی را در گام‌هایش باور کردند. همین باور متقابل بود که انرژی متراکم یک ملت را چنان آزاد کرد که عظمت و استقلال خود را بازیافتند و از آن دفاع کردند. در نگاه ملت نیز امام، نه با زره قدرت، که با عبایِ رحمت و اعتماد به میان مردم آمد. نه از فراز برج عاج، که از دل کوچه‌های خاکی. مردم هم به رسم دل، به او دل دادند؛ چون دیده بودند که او دل در گرو خدا دارد. این- نیز- همان نقطه وصل است. نقطه‌ای که امت و امام را به هم گره زد. رابطه‌ای فراتر از سیاست؛ پیوندی که از جنس ولایت بود. نه حاکمیت به معنای مصطلح جهانی. امام به مردم باور داشت و مردم، به امام اعتماد. این سرمایه‌ای است که انقلاب را نگه داشت، جنگ را اداره کرد، سازندگی را ممکن ساخت و امروز نیز، می تواند هزاران بن بست ها را بشکند و راه به سوی قله موفقیت را هموار کند.

نخست / شماره 1054 / پنجشنبه 8 خرداد 1404 / صفحه 3 / جامعه

https://nakhostnews.com/wp-content/uploads/2025/05/10541-8s-1.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM