تعجب کردم وقتی کلمات اش را شنیدم! او دلخور بود که مذاکراتِ ایران و آمریکا مرحله چهارم را با نگاه به آینده پشتِ سر گذاشته است. پرسیدم مگر شما به شکستِ مذاکرات دل بسته بودید؟ جوابش عامل همان تعجبی بود که اول مطلب عرض کردم؛ بله! مذاکره معنا ندارد. او کاسبِ تحریم نبود. حتی سیاسی هم نبود چندان اما انگار کاسبان تحریم در جامعه برای خود لایه سازی و سربازگیری کرده اند. فضای مجازی هم شده است "پادگانِ حقیقی" آنان تا تیر در چله کینه کنند برای شلیک به قلبِ امید. می گویند دولت می خواهد همه چیز را بدهد برود. هسته ای، موشکی و همه توان بازدارندگی ما را. آن سوی ماجرا هم نئوکان ها و لابی های صهیونیسم دارند صفحه دیگر شکست را" آرزو نویسی" می کنندآن هم با برجسته سازیِ خطرِ ایران هسته ای. با زوم کردن روی شهرک های موشکی. با حساس کردن جهان روی توانِ نظامی ما. نظام دارد" مذاکراتِ غیر مستقیم" را انجام می دهد تا راه باز شود، این سو هم این دوطرف هستند که" غیرِ مستقیم" اره می دهند و تیشه می گیرند تا رگه های امیدِ رسته بر مذاکرات را قطع کنند! این هم کار ما را سخت می کند. باید برای هر دو سوی ماجرا تدبیر کنیم. به قول عزیزی باید به دنبال راهی باشیم که هم توانِ بازدارندگی مان را حفظ کنیم و هم ادراک جهانیان را نسبت به تهدید نماییِ توان مان اصلاح کنیم. تیغِ درنیام هم می تواند بازدارندگی داشته باشد نیاز به شمشیرچرخانی نیست. اتفاقا اقتدار در شمشیرهای درنیام، بهتر متبلور می شود. در جهانی که دوست می تواند دشمن شود و تجربه هم همین را در گذر تاریخ ثابت کرده است، نمی توان دست خود را خالی کرد. نباید داشته های خود را کنار گذاشت. بازدارندگی را باید تدبیر کرد. به قولی هنر بازدارندگی نه صرفا در زور بازو، بلکه در ظرافت و تدبیر نهفته است. اوجِ خلاقیتِ تیم مذاکره کننده و تصمیم گیران کشور جایی است که به جای امتیاز ویژه روی توان دفاعی، روی کاهش ادراک تهدید بازیگران از توانمندی نظامی ایران تمرکز کنند که راه هایی چون شفافیت بیشتر برنامه هسته ای و کنترل برخی صداهای ناهمخوان در داخل حاکمیت، از جمله آن است. رفع تحریم ها به این شکل، هم منطقی است و هم عزتمندانه و هم شدنی. ان شاالله راه چنان ادامه یابد که هم گره های تحریم باز شود و هم سپرِاقتدار دفاعی ما، در سپهرِ سلامت ایران عزیز حصنِ حصین شود.....

جمهوری اسلامی / شماره 13088 / سه شنبه 23 اردیبهشت 1404 / صفحه اول

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۴۰۴ساعت 13:5  توسط غلامرضا بنی اسدی  |