ما به امام زمان محتاجیم چنان که زمین به خورشید. زمان به امام محتاج است چنان که نماز. با امام است که هم امت معنا پیدا می کند و هم امنیت همزاد نفس های آدمی می شود. اما باید دانست که ظهور را انتظاری است که باید عارفانه لحظاتش را شمرد. درک بهار ظهور و تجربه زیستن در دولتِ یار ، الزاماتی دارد که حتما باید رعایت کرد. این‌طور نیست که صرف دعا و دعای فرج خواندن، کار را تمام کند، حتی احساس زلال هم رفع عطش نمی کند از انتظار. باید سبک زندگی‌ ما مهدوی و خانه و خانواده و جامعه‌مان آماده ظهور شود. واقعیت همان است که به شعار تبدیل کرده ایم؛" منتظران مصلح خود باید صالح باشند. با توسعه صلاح است که می شود سلاح باطل کرداران را از نفس انداخت. راه جهادی چنین کبیر هم از وادی پر رمز و راز جهاد اکبر می گذرد. حضرت ولی‌عصر(عج) خود به‌زیبایی در دعا، راه و رسم این انتظار و رسیدن به صلاحیت های ظهور را به ما یاد داده‌اند؛" اللّٰهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفِيقَ الطّاعَةِ، وَبُعْدَ الْمَعْصِيَةِ، وَصِدْقَ النِّيَّةِ، وَعِرْفانَ الْحُرْمَةِ، وَأَكْرِمْنا بِالْهُدىٰ وَالاسْتِقامَةِ؛ خدایا، توفیق فرمان‌بری و دوری از نافرمانی و درستی نیت و شناخت واجبات را روزی ما کن و ما را به هدایت و پایداری گرامی دار." با فرمان بری اوامر و نواهی الهی است که می شود زندگی از حرام خالی کرد. می شود با حلال، به حلّالِ مشکلات رسید. با فاصله گرفتن از معاصی است که می شود راه را برای روشنایی و خیر باز کرد. فرد و جامعه ای که نتواند میان خود و گناهان فاصله گذاری کند، خود لا به لای حروف معصیت گرفتار خواهد شد. صدق نیت لازم است اما کافی نیست. حتی شناخت حرام و حلال هم کفایت امر نمی کند. نیت را با صدق رفتار باید به عاقبت به خیری رساند. شناخت حرام و حلال را هم باید با عمل، به کرداری سازنده تبدیل کرد. با تجهیز خویش به شناخت و نیت خیر و دوری از گناه و رسم بندگی، وارد عرصه انتظار شد. جز این باشد،نتیجه را چنان نخواهیم دید که انتظار داریم. جز این باشیم، نه تنها در شمار موالیان دولت ظهور نخواهیم بود که در صف منتظران هم کاسه ما را از شهد پر نخواهند کرد. کسانی را در این صف راه است که اهل صراط مستقیم باشد.....

ب / شماره 5569 / پنجشنبه / 18 اردیبهشت 1404 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040218.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM