ما امام رضا عليه‌السلام، را تصوير و حتي تصوّر مي‌کنيم. تصوير و توصيفمان هم زيباست اما ميان زيست ما با آنچه بايد در تبعيت از امام شکل بگيرد، يک دنيا فاصله است. اين را با تخفيف مي‌گويم و الا مي‌توان نوشت تباين است اين نسبت و عکس است مسيري که مي‌پيماييم. من فقط به يک مؤلفه توجه مي‌دهم به نامِ گفت‌و‌گو، همان که امام را بدان متمايز و سيره‌اش را ممتاز مي‌دانيم. کلي هم داده را ارائه مي‌کنيم از مناظراتِ امام با عالمان يهود و نصارا و صابئين و... بعد هم داده پردازي مي‌کنيم تا ويرايش امروزين از ديروز به دست دهيم. اما خود ما چنان به "تک‌گويي" عادت کرده‌ايم که اگر کسي به گفت‌و‌گو بخواندمان، با رفتاري ازسوي ما مواجه مي‌شود که در حق دشمن حربي بايد سربزند!

فراوان از تريبون‌هاي يک طرفه سخن مي‌گوئيم اما نه مناظره و گفت‌و‌گو که از برگزاري نشست با خبرنگاران هم پرهيز مي‌کنيم. اين، نه تنها پرهيزکاري نيست که زير پرده بردن نابايستگي هاست. برخي از حضرات صاحب تريبون و متخصصان سخنراني يک طرفه، در فضاي مجازي هم بخش کامنت پست‌هاي خود را يا کُلّا مي‌بندند يا مثلا مديريت مي‌کنند تا مبادا نظري خلاف گفته هايشان به چشم هوش مخاطب بخورد!

فقط نظراتي منتشر مي‌شود که تأييد باشد و يا با ظاهر نقد، درون مايه تأييد را ارائه کند. با اين رفتار برخي از ما تريبون‌داران و قلم‌داران مي‌توان گفت که تعريفِ ما از امام گفتگو و افتخار به سنت مناظره حضرت، مثل اين است که نابينا به وصف آفتاب بپردازد. البته او باز چند گام جلوتر است چه آفتاب باعث مي‌شود ديگران او را ببينند و به او تنه نزنند. حتي اگر شب هم چراغ بردارد باز سزاست به همين منطق. اما آنان که خود از گفتگو گريزانند و از مواجهه با خبرنگار بيزار، چطور از امام گفتگو سخن مي‌گويند؟ چطور فضيلتي را مي‌ستايند که خود از آن دوري مي‌کنند؟

باور کنند آنان که رو پنهان مي‌نمايند که در گفتگو، قرار بر برد و باخت نيست. هدف، روشن شدن فضا و تبيين حقيقت است که برد همه را در خويش دارد. فکر مي‌کنم آنان که تريبون يک طرفه دارند، بويژه اصحاب خطبه و خطابه، خوب است ظرفيت‌هاي چنين را هم بيازمايند. قطعا سود خواهند کرد. بهره‌اش را هم جامعه خواهد برد. آنچه در تک گويي‌ها اتفاق مي‌افتد، حداکثر بيان نظر يک فرد است که چون به نقد نگاه روبرو، صيقل نمي‌خورد، جلوه‌اي که بايد هم ندارد. ما به احياي سنت مناظرات نياز داريم. به شفافيت تمام ساحتي محتاجيم. گفتِ ما با گوي ديگران است که کامل مي‌شود. خداوند دو گوش داده است و يک زبان پس دوبرابر بايد شنيد و يک برابر گفت. مسئولان محترم به بسيار شنيدن بايد توجه داشته باشند تا بهتر به شناخت برسند. ختمِ کلام را به آغازي مبارک پيوند مي‌زنيم که به سنت رضوي گفتگو برگرديم. تک گويي، جواب نمي‌دهد. تک گويي‌ها در فضاي مجازي جواب‌هاي مربوط و نامربوط در پي دارد. رو در رو سخن بگوئيم تا رو در رو جواب بشنويم. اين خيلي بهتر است.

جمهوری اسلامی / شماره 13080 / یکشنبه 14 اردیبهشت 1404 / صفحه 3 / خبر

Powered By
  BLOGFA.COM