لذت، باید پیشرانِ پیشرفت انسان باشد نه مرداب استعداد های او. آنان که در باتلاقِ لذت پنداری ها می افتند، هزینه های سنگین می پردازند برای عایدی کوتاه و زودگذر. خودشان قربانی این نگاه می شوند و این خسران مبین است. لذا باید کوشید دنيا و لذت‏ها و سرگرمى‏ها چنان در دل‏آدمی بزرگ نشود که بزرگی خود او را تحت تاثیر قرار دهد و او را از هدف و حركت باز دارد. باید حتی کام جویی های او هم در مسیر هدف متعالی باشد. خواب و خوراکش در این مسیر تعریف شود. آن وقت این دوگانه صد درصد جسمی هم ارزش روحانی می گیرد. خدا رجات استاد صفائی حائری را روز افزون فرماید که زیبا توجه می داد؛ " سوار و مسلط باش و سعى كن كه لذت‏ها و خوردن‏ها و خوابيدن‏ها و شادى‏ها و رنج‏هاى تو، در برنامه‏ تو باشد و روى حساب و نقشه باشد تا همين كارهاى عادى، با اين انگيزه و هدف، باعث حركت و وسيله‏ قرب تو باشد. " مگر نمی گوئیم روزه دار خوابش عبادت است؟ خب، چون در مسیر تقویت بنیه او برای بندگی است ارزشی چنین پیدا می کند. به تعبیر استاد در کتاب نامه های بلوغ، "مؤمن لذت مى‏برد و عميق‏ترين لذت‏ها را مى‏برد." ولی این مهم درگیر یک اماست. اما" به شرط آن‏كه به تمامى وجودش برسد و به تمامى نيازهايش فكر كند!" کامل کننده منش و مشرب بندگی باشد. اگر چنین نباشد، به کسی مانند خواهد شد" كه سرش را پوشانده، ولى پاهايش رارها كرده و يا غذا برداشته و از تشنگى به مرگ رسيده يا مثل ماشينى مى‏ماند كه از بنزين پر شده و شيشه‏ها و چراغ‏هايش روبه‏راه گشته، ولى چرخ‏هايش سوراخ مانده و از كار افتاده است. " همان طور که خودرو باید تمام ساحتی تجهیز و آماده سازی شود، انسان هم ناظر به همه نیازهایش باید تولید لذت و تولد فرصت داشته باشد. ما تجربه کرده ایم که خودرو اگر همه چیزش فراهم باشد اما فقط یک فیوزش- که به اندازه ناخن یک انگشت است- سوخته باشد، روشن نمی شود چه رسد به این که راه برود و سوار را به مقصد برساند. آدمی هم اگر همه جوره خود را مهیا نکند، راه به مقصد نخواهد برد. بکوشیم از لذت ها فرصت شادی بسازیم. شادی را قوه حرکت کنیم و حرکت را به سوی کعبه بندگی شتاب بخشیم. راه این است.....

ب / شماره 5551 / چهارشنبه / 27 فروردین 1404 / صفحه 4

https://archive.birjandemrooz.com/PDF/14040127.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM