ایران عزیز، جغرافیای ایمان است. اسلام عزیز روح جاری در جان ایرانیان و نگهبان ایران است. این دو با هم یگانی عزت را روزی روزگاران می کند. به دیگر عبارت میان این دو "این همانی" برقرار است چنان که نام هر کدام را بیاوریم دیگری هم در ذهن می نشیند. اصلا به یگانگی رسیده اند. هر خوانشی که جز بریگانگی لب بزند، هم ضد ملی است و هم ضد دین. مگر می شود بین کربلا و عاشورا تفاوت قائل شد؟ آن زمان و این زمین انند که نهضت حسینی را در خویش چنان قاب کرده اند که رسم الخط همه روز ها بشود. این را گفتم تا سنگ هایم را وابکنم با کسانی که میان ایران و اسلام دوگانگی قائلند. من بر اساس یگانگی است که رمضان را گرامی و نوروز را عزیز می دارم. جوری این دو را می خوانم که دیگری را هم معنا دهد. رمضان را نفس می کشم و نوروز را لحظه می شمارم. در نگاه من هم رمضان، کریم است و هم نوروز به کرامت الهی زمین و زمان را به شکوفه، شکوفا می کند. همین درس را اگر در اول کتاب بخوانیم، زیست ما چنان کریمانه خواهد شد که عطرش جان و جهان را بردارد. رسم رمضان بخشندگی است. صله رحم است. توسعه مهربانی است. نوروز هم با رفتاری چنین با نوسازی جان ما را به عید میهمان می کند. نوروز هم ما را پر سخاوت و جان یافته به سعادت می خواهد. رمضان با برکت و رحمت و مغفرت آدمیان را در آغوش می گیرد. نوروز هم با نوسازی طبیعت، پیغام نوسازی به انسان می دهد. همان طور که آدمی با آمدن بهار، جامه سبک می کند، باید جان خود را هم سبک کند. همان طور که در وزش نسیم بهاری، طراوت را نفس می کشد، باید در بهار آفرینی برای دیگران هم قدمی بلند بردارد. من میان نوروز و رمضان رازهای مشترک فراوانی می بینم. درک آن آدمی را از فضیلت به کرامت ارتقا می دهد. باری ما رمضان را نفس می کشیم و گوش مان به صدای پای نوروز است. نوشدن را از نو معنا کنیم. در بند لباس نو نمانیم بلکه با نگاه نو به زندگی، زیبا زیستن را تجربه کنیم. ما با رمضان و نوروز به شب های قدر و شهادت مولا علی، علیه السلام، می رسیم. به فصل غمی که همه ما را به عنوان یتیمان پدر سیاه می پوشاند. یتیم عزادار هم سفره می اندازد، پذیرایی هم می کند اما دلش با پدر است. حرمت داری را چنان رفتار می کند که غریبه هم حریم نگه می دارد چه رسد به آشنا. این نوروز برای ما چنین است. چنان هم رفتار خواهیم کرد "ولو کره الکافرون" هرچند به مذاق بدخواهان ناخوش آید. به وسوسه خناسان و ویروس های مجازی توجه نمی کنیم. ما ما با دین داری از ایران حراست کرده ایم. با ایرانی بودن دین داری را اعتلا بخشیده ایم. دین، پیشران ایران بوده است و ایران پشتیبان دین. چنین هم خواهد ماند.

ب / شماره 5540 / سه شنبه / 28 اسفند 1403 / صفحه 3

Powered By
  BLOGFA.COM