آدم های عجیبی هستیم. از عجیب هم عجیب تر! یقه خودمان را می گیریم در زمانی که باید غبار از پیراهن هم بتکانیم به مهربانی. علیهِ ایرانی ها به خاطر تابعیت قهری نه اختیاری فرزند، جنگ راه می اندازیم. آنان را از هستی ساقط می کنیم. مهمتر از همه، برای کشور کلی ماجرا می سازیم. بعد برای اتباع بیگانه که جد اندر جد بیگانه اند فرش قرمز پهن می کنیم. این دوگانه را چطور با خودتان حل می کنید؟ آیا پاسخی جز نگاه جناحی می توان یافت؟ این که فهرست کنید هموطنان تان را برای این که یکی بعد از دیگری را زمین بزنید چه زمینه های ذهنی دارد جز خود خواهی و قدرت طلبی آن هم به هر قیمتی؟ جالب است که دست به اقدام و زبان به تهدید حضرات هم خوب است!

واقعا تهدید ها علیه کسانی که چون شما در موضوع اتباع فکر نمی کنند چه معنایی دارد؟ جنگ علیه کسانی که دغدغه امروز و فردای وطن دارند و حضور غیرقانونی اتباع را خطر و آسیب می دانند به نفع کیست؟ من نگاه ضد اتباع ندارم. معتقدم مرز و مهاجر پذیری مثل همه دنیا کار پذیرش اتباع باید حساب و کتاب داشته باشد. ظرفیت های کشور به چشم آید و نیاز به توان آنان هم حساب شود. این گشاده دستی در باز گذاشتن مرز- که در چند سال گذشته – اتفاق افتاد، این خاصه خرجی برای آنان از سفره ملت را نمی دانم با کدام تحلیل انجام شده است؟

خیلی از مردم هم نمی دانند. حالا اگر کسی جلوی این موضوع علامت سئوال بگذارد باید راه محکمه را به او نشان داد و به برخورد تهدیدش کرد؟ نمی خواهم یادداشت، هر جمله اش با علامتِ سئوال تمام شود. اما می خواهم به روشنی جواب بگیریم که آسیب های ایجاد شده توسط اتباع غیرمجاز که در قدم اول حریم ایران را شکسته اند، به حساب چه کسانی باید بنویسیم؟

یک نکته دیگر را هم باید تصریح کرد و آن این که تغییر نگاه از خودی به بیگانه چیز خوبی نیست که خیلی هم بد است. امت گرایی نباید جوری تعریف شود که ملی ستیز جلوه کند. امت گرایی هم تکالیف و حقوق یک طرفه ندارد که ما فقط تکلیف داشته باشیم اما طرف مقابل هیچ وظیفه ای نداشته باشد. بماند که افراد وقتی در حراست از خانه و زندگی و و طن خود رگ گردن را گرو نگذارند برای کشور دیگر هم رزمندگی نخواهند کرد چه نگاه امتی داشته باشید و چه هر نگاه دیگر. این کلامِ همواره روشنگر و راهبردی حضرت علی، علیه السلام، است که می فرمایند: "عُمِّرَت البُلدانُ بِحُبِّ اَلاَوْطان؛ کشورها با وطن دوستی آباد می شوند." به هموطنان خود مهربان تر نگاه کنیم. ایران بر دوش فرزندان خود سرفرازی می کند!

ب / شماره 5536 / پنجشنبه / 23 اسفند 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031223.pdf

+ نوشته شده در  جمعه بیست و چهارم اسفند ۱۴۰۳ساعت 12:10  توسط غلامرضا بنی اسدی  |