حسابِ شهدا نه فقط برای خدا که برای خلق هم متفاوت است. متفاوت با همه کس و همه چیز. خداوند علی اعلا شهید را، فقط شهید را زنده می خواند. حتی غیرت می ورزد که کسی -ناغافل- او را مرده نپندارد. حتی تصریح می کند که پیش حضرتش بر سفره روزی نشسته اند؛" وَلا تَحسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلوا في سَبيلِ اللَّهِ أَمواتًا ۚ بَل أَحياءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقونَ؛ (ای پیامبر!) هرگز گمان مبر کسانی که در راه خدا کشته شدند، مردگانند! بلکه آنان زنده‌اند، و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند." شرحِ این غیرت خوانی خداوندی است در باره شهید. خلقِ خدا باور هم حساب شهید را از همه متفاوت می بینند. کم ندیده ایم که افراد زبان به انتقاد از زمین و زمان می گشایند اما به مزار شهید که می رسند، زبان در کام می کشند و حرمت داری می کنند. حتی به حرمت شهید، خیلی درونیات شان را هم ناگفته می گذارند. این را چند باری دیدم ام که تا فردی زبان به انتقاد از وضع موجود می گشاید و مسئولان را هم از دم می نوازد، خیلی از مردم با او همراهی و همزبانی می کنند. درد مشترک، همدلی هم به همراه دارد اما اگر حرف هایش گوشه ای به شهید داشته باشد، آنکه از همه بیشتر مشکل دارد، اولین کسی است که صدایش به اعتراض و رگ گردنش به غیرت بلند می شود که شهید را حساب، جدا گانه است. باور مردم این است که انقلاب و نظام ماندگاری خود را رهین حرمت الهی خون شهید اند. واقعیت همان است که به طنز حکایت می شود؛ برخی مسئولان هرچه می کنند که نظام را و انقلاب را زمین گیر کنند، خون شهدا نمی گذارد! طنز است این، تلخ است این، اما با شرمندگی باید گفت واقعیت دارد. ندانسته است البته، نخواسته است البته اما نوع مملکت داری شان چنین نتایجی دارد. اما شهدا هستند. اما زنده اند. راز زنده بودن انقلاب، به رغم همه دشمنی ها و ندانم کاری ها همین است. دشمنان راه را اشتباه می روند. می پندارند با تحریم و تهدید می شود این پرچم را انداخت. نه پرچمی که شهید به شانه کشد، از اهتزاز نمی افتد. این را ما هم باید بدانیم. باید پای عهد با شهدا بمانیم. این گونه می شود ایران را مرز بانی کرد. می شود سرفرازی کرد.....

ب / شماره 5535 / چهارشنبه / 22 اسفند 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031222.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM