برخی ها راه را اشتباهی می روند. این که می شنویم از زبان های مختلف که من دینم انسانیت است و با این گزاره بر دین داری می شورند. این یک کج راهه است. کژتابی مفهومی هم دارد. اگر منظورشان انسانیت به معنای واقعی باشد، آن را تمام و کمال در بندگی خدا می توان سراغ گرفت. عبادت هم در مسیر عبودیت یک واجب فراگیر است. روی گرداندن از ظرفیتی چنین عین بی خردی است. این خدا نیست که به نماز و روزه ما بزرگ می شود او بزرگی ما را در این گونه بندگی کردن قرار داده است. عبادت را شانی است که هیچ چیز جای آن را نمی گیرد. این درست که برخی از عبادت به جادی غرور می پیچند و چپ می کنند. قبول که برخی رکعات نماز را سنگ ترازو می کنند اما اینان نماد و تراز ایمان نیستند که به آنان گاه کنیم. نماد علی مرتضی است علیه السلام که عبادت اش به آن خاطر است که خدا را شایسته پرستش می داند نه به طمع بهشت یا ترس از جهنم. به او نگاه داشته باشیم و از پیامبر رحمت بشنویم که؛ " یا أیُّهَا النّاسُ، إنَّ أنفُسَکُم مَرهونَةٌ بِأَعمالِکُم فَفُکّوها بِاستِغفارِکُم، وظُهورَکُم ثَقیلَةٌ مِن أوزارِکُم فَخَفِّفوا عَنها بِطولِ سُجودِکُم، وَاعلَموا أنَّ اللّه َ ـ تَعالى ذِکرُهُ ـ أقسَمَ بِعِزَّتِهِ ألاّ یُعَذِّبَ المُصَلّینَ وَالسّاجِدینَ، ولا یُرَوِّعَهُم بِالنّارِ یَومَ یَقومُ النّاسُ لِرَبِّ العالَمینَ؛ اى مردم! جان هاى شما در گرو کارهاى شماست، پس با آمرزش خواهى خود، آنها را آزاد سازید؛ و پشت هاى شما از بار گناهانتان سنگین است، پس با طول دادن سجده هاى خود، آنها را سبک کنید، و بدانید که خداوند ـ که یادش والاست ـ به عزّت خود، سوگند خورده است که نمازگزاران و سجده کنندگان را عذاب نمى کند و در روزى که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان [براى حساب] مى‌ایستند، آنان را با آتش، هراسان نمى سازد." بفهمیم این حقیقت را که هرکس رهین اعمال خود است. آیا ما را اعمال چنان است که امروز مان را کفایت کند؟ ما را ابدیتی در پیش است که توشه اش را در همین جهان باید فراهم کنیم. عبادت در فهم والا از عبودیت، بستر و فرصتی است که سفره ابدیت مان را تامین می کند. از پیامبر رحمت بشنویم و به دریای رحمت زنیم.

ب / شماره 5532 / یکشنبه / 19 اسفند 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031219.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM