دنیا برای برقراری ارتباط فقط متکی به زبان نیست. زبان را به ازای زبان های زنده جهان ترجمه ای باید تا به فهم مشترک برسند. دنیا را زبان های گوناگون است که بی نیاز مترجم می توانند حرف بزنند. از این جمله است تولیدات و ساخته های صنعتی. باید دانست این نکته ظریف را که کالاهای تولیدی هر کشور، فقط یک ساختارِ فیزیکال نیستند با کارکردِ مکانیکی بلکه زبانِ تولید و ارسالِ پیام هم دارند. کشورهای موفق، با کالای تولیدی خود، خویش را معرفی و پرچم خود را به اهتزاز در می آورند. بی راه نیست اگر بگوئیم فتحِ جهانی امروز، از طریق صادرات کالاهای فاخر و محصولاتی رقم می خورد که مصرف کنندگان را در شمار طرفداران خویش تعریف می کند. کشوری که می خواهد پیام فرست باشد و فرهنگ خود را به جهان صادر کند باید همه حواس خود را به صنعت بدهد. با درک نیازهای فرامرزی و تولید موفق، این مهم را به انجام رساند. جهان این آزمون را بی خطا و به تکرار دارد انجام می دهد. بنز، فقط یک خوردو نیست، قاصد تولید برتر خودرویی آلمان و نماد فناوری پیشرفته این کشور هم هست. تویوتا فقط سرنشینان خود را به مقصد از پیش تعیین شده نمی برد که در هندسه طراحی شده ژاپن هم می رساند. هر کشور از طریق کالایی می کوشد راه به خانه مردمان در سرزمین های دور، راه پیدا کند. هر کالا هم پرچم و نماد نهادِ کوشندگی و سازندگی آن دیار است. ما اما با چه پیام فرست هایی می خواهیم با دنیا سخن بگوئیم؟ پلتفرمِ مفاهمه ساز ما چیست؟ این علامت های سئوال را باید همواره در ذهن داشته باشیم تا برای یافتن جواب به تکاپو بپردازیم. پیشتر ها، فرش و زعفران و خشکبار و... پیغامبر فرهنگ ایرانی بودند اما امروزه این زبان الکن است. زعفرانی که ریشه در سرزمین ما و خراسان جنوبی دارد و گل هایش با ظلوع خورشید در این دیار می شکفد، امروز "اسپانیولی" صحبت می کند و پرچم اسپانیا را به اهتزاز در می آورد. صدایِ تار و پود فرش هم در لابه لای ترکی و چینی و... حرف زدن رقبایش، گم می شود. خشکبار هم خود گرفتار خشکسالی است. صنعت است که باید بار را به دوش و روزنامه پیام ایرانی باشد. آیا می توانیم چنان خوب و با کیفیت تولید کنیم که هرجا رفت، نام ایران را عزیز کند؟ می توانیم پرچم وطن را دور از وطن و در خانه دیگران به اهتزاز در آوریم؟ خدا کند که چنین باشد.....

ب / شماره 5531 / شنبه / 18 اسفند 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031218.pdf

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اسفند ۱۴۰۳ساعت 12:16  توسط غلامرضا بنی اسدی  |