رمضان الکریم، کلاسِ درس است. درسِ کرامت، رحمت و زیستن به هر چه زیبایی است. از هر رمز، رازی باید خواند. از هر اشارت به بشارتی تمام باید رسید. برای این هم نخوردن را به سفره انداختن برای دیگران باید تعبیر و تصدیق کرد. راه فلاح و رستگاری این است. زیبا تحریر و تبیین می فرماید آخرین فرستاده خدا، رسولِ مصطفی، صلوات الله و سلامه علیه و آله، تا حق مطلب را، و حقِ رمضان را و حقِ فصلِ خوب و شکوفای الهی را چنین ادا فرمایند:" وَاذکُروا بِجوعِکُم وعَطَشِکُم فیهِ جوعَ یَومِ القِیامَةِ وعَطَشَهُ، وتَصَدَّقوا عَلى فُقَرائِکُم ومَساکینِکُم؛ با گرسنگى و تشنگى خود در این ماه، گرسنگى و تشنگىِ روز قیامت را یاد کنید؛ به نیازمندان و بینوایانتان صدقه بدهید." لب فروبستن از طعام و از شراب، چنان که مولوی حکیم می گوید،برای شتاب کردن سوی خوانِ آسمانی است. اگر چنین مقصدی را در پی نداشته باشد، اگر التزام به رسیدن به چنین جایگاهی نباشد، فقط گرسنگی و تشنگی می ماند که نتیجه نخوردن و ننوشیدن است نه حاصلِ روزه که باید در جان و جهان مان بسیار محصول بدهد. با کمک به نیازمندان، هرکس به اندازه توان خویش، می توانیم اولین درس روزه را رازخوانیکنیم تا به تماشای نمایی از رضوان الهی باریابیم. می شود در همین دنیا هم بهشت خدا را تجربه کرد. می شود در همین دنیا به زیارتِ حضرت خدا رسید و به سلامِ او سلامت یافت. مگر نه این که خود، در حدیثِ قدسی، فرموده است:" أَنَا عنْدَقُلُوب الْمُنْكَسِرَةِ؛ من(خدا) نزد قلب های شکسته ام…" دست گرفتن از صاحب قلب شکسته و حرمت او را پاسداشتن باعث می شود او هم دعایی کند که طعم سلام داشته باشد. این روزها – متاسفانه- دل های شکسته کم نیست. فروان اند کسانی که به گرمای دستی و دیده ای می توانند زمستان سخت زندگی را پشت سر بگذارند. همه مان می شناسیم افرادی چنین را پس رمضان را فرصتی نیکو بدانیم برای سلام به خداوند علی اعلا با ترمیم دل های شکسته. به ویژه که نوروز در پیش است. پدرانی که "کیسه بیمار" شده اند کم نیستند. این شرایط پدرها را کمر می شکند. صدای شکستن دل شان هم تا خدا می رسد. یاری اینان همن صدقه ای است که تا بهشتِ آخرت، جاری می ماند......

ب / شماره 5528 / سه شنبه / 14 اسفند 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031214.pdf

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم اسفند ۱۴۰۳ساعت 12:58  توسط غلامرضا بنی اسدی  |