|
از ماست که بر ماست. عقابی- البته- به هوا نخواسته و تیری در پهلویش ننشسته است. قصه، داستانِ پر غصه ما اهالی کلمه و کلام و تبلیغ است. می بینیم و گاه به زبان هم در می آوریم که حرف های ما در جامعه و میانِ مردم، نمی گیرد. در چرایی اش هم اما انگشتِ اتهام ما به سوی جامعه است. حواس مان نیست همزمان سه انگشت با پشتیبانیِ شصت، خودما را نشان می کند! این وضعیت، این یک دلیلِ مهم دارد؛ چون خود ما را نگرفته است، دیگران را هم نمی گیرد. ما اهل قلم و تریبون و سخن و به اصطلاح، اصحابِ بیان و بنان، انگار نمی دانیم یا عمدا نمی خواهیم بفهمیم که در وادی هدایتگری اول جاپای خودت راباید محکم کنی بعد ادعا کنی برای گرفتنِ دستِ دیگران.اما مطالعه میدانی امروز می گوید خیلی از گوینده ها جای پای شان صفت نیست. ما رطب خورده هایی هستیم که شیره خرما از لبان مان می چکد آن وقت، منع رطب هم می کنیم. کسی باید از ما بپرسد که خودت کجای راه خدایی که می خواهی دیگران را به آن هدایت کنی؟ وقتی دامن خود ما تا یقه خیس است چطور دیگران را از به آب زدن می خواهیم پرهیز دهیم؟ حرف ما نمی گیرد چون توجه نداریم به این واقعیت مجرب که نفسِ طاهر است که طهارت اقتصادی و اجتماعی ایجاد می کند. دست و دستمال آلوده، شیشه را اگر نشکند هم آلوده تر می کند. ذات نایافته از هستی بخش فقط نیستی را تقسیم می کند. توقع هستی بخشی از آن خلاف آمد و قاعده و قانون طبیعت است. به گفته اهل نظر،" معطی شیء نمیتواند فاقد شیء باشد." حالا چطور توقع داریم آنچه خود عمل نکرده ایم را دیگران از روی زبان ما بردارند و مشق کنند؟ آن هم نه فقط در دفتر که در رفتار. فراموش کرده ایم کسی که اهل عمل باشد نفسش نفوذ میکند و کلامش نافذ می شود. ما اهل رسانه و حضرات اهل تریبون و خطابه اول باید دفتر خود را پاک کنیم و از نو بنویسیم. به نوشته ها و گفته ها عمل کنیم. گفتاری که توسط خود گوینده به عمل تبدیل نشود، توامام گوینده و شنونده را به تمسخر می گیرد. تربیت دینی و نظامات تربیتی ملهم از آموزه های اهل بیت(ع) همان است که امام صادق(ع) فرمود؛" كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُمْ ؛ با غير زبان خويش/ با عمل، مردم را دعوت كنيد." هروقت حرف هامان را جدی گرفتیم جامعه هم با جدیت برای رفتار بدان قاعده همت خواهد کرد والا.....
ب / شماره 5527 / دوشنبه / 13 اسفند 1403 / صفحه 3 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031213.pdf
+ نوشته شده در دوشنبه سیزدهم اسفند ۱۴۰۳ساعت 12:24  توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|