امروز را باید دریافت. وقتِ در اختیار را باید غنی کرد. استغنای آدمی رهینِ اقدامی چنین است. نه در گذشته ماندن نتیجه ای دارد و نه به انتظار آینده لحظات را شمردن کمکی به توسعه زندگی می کند. از امام علی، علیه السلام، باید آموخت این واقعیت را که:" إِنَّ عُمْرَكَ وَقْتُكَ اَلَّذِي أَنْتَ فِيهِ؛ براستى كه عمر تو همين وقتى است كه تو در آنى." ما هم نسبت به همین "اکنون" تکلیف داریم. الان را باید دریابیم. چنان که امیر مومنان(ع) راه را نشان می دهد: مَا فَاتَ مَضَى وَ مَا سَيَأْتِيكَ فَأَيْنَ / قُمْ فَاغْتَنِمِ اَلْفُرْصَةَ بَيْنَ اَلْعَدَمَيْنِ ؛ گذشته رفته و آينده نيامده است برخیز و فرصتِ میان دو نیستی را دریاب." این است که هستی آفرینی می کند. حتی این است که ذات آدمی را به مرحله "هستی بخشی" می رساند بعد این که بخش و سهم خود را از هستی گرفته باشد. این یک درس است اما متاسفانه از سوی خیلی ها ناخوانده می ماند. گروهی در گذشته می مانند و امروز را هم در حسرت آن به آتش می کشند. هر کدام مان از این قبیل افراد، اطراف مان فراوان داریم. قومی که گرفتار "اگر" هایی هستند که اگر هزار بار هم به افسوس بکارند جز افسوس نتیجه ای نخواهد داشت. برخی ها هم از امروز جلو می زنند و در فردایی که نیامده، آرزو می کارند. معلوم است که هر دو گروه می بازند بدون این که بتوانند چیزی بسازند. از دست می دهند فرصت ها را بدون این که چیزی به دست بیاورند. دست ها را باید باز کرد تا داستان امروز رقم خورد. این جاست که می شود کاری کرد بهتر از دیروز . کاری که بستر بهتر شدن فرداها را هم پی افکند. دنیای پیشرفته هم امروز را، اکنون را، این لحظه را غنیمت شمرده است. قیمتی شدن زندگی شان، در افزایش شدن ارزش های شان رهین نگاهی چنین است. راهی که ما را هم به اوج می رساند همین است. همین که واقعیت اکنون را در یابیم و برای تحقق حق و حقیقت در فردا تلاش کنیم. نشاط مومنانه هم پیامد رسمی چنین است. کسی که کار خود را خوب انجام دهد، نتایج آن را هم می بیند و این غم زدا و نشاط آور می شود....

ب / شماره 5519 / پنجشنبه / 2 اسفند 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031202.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM