|
باید نسبت خود را با دنیا و آخرت مشخص کنیم. مهمتر از این باید به معرفت نسبت آنچه هستیم را با آنچه باید باشیم به دست آوریم. فهم درست این است که افق را در دیدرس قرار می دهد. به گام ها جهت و حتی شتاب می بخشد. جاودانیاد استاد صفائی حائری، در صفحه 170 کتاب نامه های بلوغ به این بایستگی به شایستگی می پردازد و می نویسد:"مادام که دل تو از دنیا کوچکتر باشد و همّت تو حقیر باشد و بیش از همین زندگی هفتاد ساله را حساب نکند و به حساب نیاورد؛ مطمئن باش هر کاری که بکنی، حقیر و محدود و دنیایی است، حتّی اگر نماز و روزه و حجّ و جهاد و درس توحید باشد؛ که به خاطر دنیا و حرفها و جلوهها و زینتهاست. " پس نمی تواند انسانی بسازد که تا ابدیت استمرار داشته باشد."ولی اگر دل تو از دنیا بزرگتر بشود و همّت تو از این محدوده فراتر برود و بیش از دنیا، از خودت توقّع داشته باشی؛ مطمئن باش برای این دلهای بزرگ، هر کاری مفید و سودمند خواهد بود؛ حتّی اگر پاک کردن بینی کودک و پرداختن به کارهای عادی و روزمرّه باشد، که از اینها هر کاری را خریدارند برای تو که بزرگ شدهای، دیگر عروسکهای خواهر و برادر کوچک تو جاذبهای ندارد و به اینها، که تا دیروز برای آنها گریه میکردی، حالا دیگر نگاه هم نمیکنی." آدم هرچه بزرگتر شود، دنیا برایش کوچکتر خواهد شد. جاذبه های مادی رنگ خواهد باخت مگر آن که بتواند مقدمه ای برای ابدیت باشد. اهل معنا، نگاه شان به عالم، در هندسه "الدنیا مزرعه الاخره" است. غنیمت می شمارند برای قیمتی که حاصل می شود نه فقط برای امروز. کاشت را با داشت نگه می دارند تا فصل برداشت برسد. پرداختن شان به ذنیا در برابر دیگران هم غرق شان نمی کند. به قول استاد اگر به اسباب بازی ها" دست میزنی، به خاطر مشغول کردن و نگهداری بچههای جاهل و غافلی است، که به قدر خویش آگاه نیستند و از آنچه که در انتظار آنهاست، غافل هستند و تازه این اشتغال و سرگرمی، به خاطر دل تو نیست، که میخواهی آنها را تربیت کنی و با مهربانی و آموزشهای آرام، آنها را بسازی و به نقش خویش آگاه نمایی." باری کسی چنین خود را شناخته است. چنان قد کشیده است که درختان قامت کشیده و حتی برج های بلند را هم از بالا نگاه می کند. آدم هایی که به معرفت خویش رسیده اند را کهکشان راه شیری هم نمی تواند زمین گیر کند، زمین که چیزی نیست.....
ب / شماره 5516 / دوشنبه / 29 بهمن 1403 / صفحه 3 http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031129.pdf
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم بهمن ۱۴۰۳ساعت 11:40  توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|