برخورد قانونی، میانه مسیری است که اولش باید تربیت باشد و آخرش دست گرفتن. این قطعه میانی را نباید چنان گسترده در نظر گرفت که جای قطعات پیشینی و پسینی را بگیرد. باید هرچیز در جای خود باشد. اول تربیت و پرورش و راهنمایی باشد. شوریدگان بر تربیت که به جرم، دست دراز می کنند باید سردی دستبند قانون را با همه وجود حس کنند. فردی التزم گریز باید بداند که سرش به دیوار قانون خواهد خورد. پایش هم به حکم قاضی به پشت میله های زندان باز خواهد شد. این یعنی جامعه، حساب و کتاب دارد. هم در باره حق افراد و هم حقوق جامعه. قانون نوشته می شود تا کسی بی قانونی نکند. عدالت وضع شده است تا اگر کسی گردن کشید، به تعظیم کشیده شود. زندان، یک اجبار است برای کسانی که به رضا حق مردم را نمی دهند. یک مجازات است برای بزه ارتکابی. اما پایان زندان و آزادی فرد، یعنی سفید شدن دفتر حساب و بری شدن ذمه اش. کسی که مجازات کشیده، تاوان گناه را داده و علی الحساب، تسویه شده است. حق اوست که بتواند دوباره زندگی را از اول خط پی بگیرد. یک زندگی سالم در یک محور درست. اینجاست که نوبت به قطعه سوم می رسد. به دست گیری از کسی که پیشتر دستگیر شده بود. این احترام به زندگی است. تکریم همان قانونی است که دست دراز را بسته بود. بعد از این که با آن تسویه، که در، باز شد، دست باز جامعه را هم باید پیوست شود تا بداند که راه درست را همه پاس می دارند. جوانمردی هم حکمی چنین دارد که از پا افتاده را دست بگیریم حتی اگر برپا بودن سابقش خاطرات پر خطر تولید کرده باشد. به دیگر عبارت، بعد از آزادی باید جامعه با جوانمردی عضو تربیت شده خود را بپذیرد. درست مثل عضوی که بیماری زدایی و عفونت کِشی می شود و به سلامت می رسد. اتفاقا آدمی هوای عضو آسیب دیده خود را بیشتر دارد. دیده ایم این در ناخودآگاه افراد چنان نهادینه شده است که در برابر هر تهدیدی، مراقبت از آن عضو در اولویت قرار می گیرد. زندانی رها شده هم حکایت همان عضو بدن را دارد برای اجتماع. باید حمایت شود تا هدایت پذیری اش امتداد داشته باشد. این برای همه بهتر است. هم بزهکار اصلاح شد و هم فرد مصلح و هم جامعه. هرسه در هندسه دستگیری منتفع می شوند. نفع عمومی هم کنش عمومی را می طلبد.

ب / شماره 5516 / دوشنبه / 29 بهمن 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031129.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM