زندگی بسیاری از ما با اعتقاد به امامت گره خورده است. حد اقل ادعایش را داریم. لذا با این طرح، راه خویش را در هم در زندگی و هم در تاریخ آغاز می کنیم. مومن واقعی اما در این راه رنج ها می برد. اما در هر قدم حتی اگر هزار زخم هم بردارد باز ثابت قدم تر از پیش برای فردای خود طرح می نویسد. تاریخ به شهادت شکوفا شده تشیع شرح این طرح هاست. اگر صفحات اش را به دقت ورق بزنیم می بینیم مومنان حقیقی، چگونه از حقیقت ایمان خویش دفاع می کنند. در نگاه آنان، ٱللَّٰهُمَّ صَلِّ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ، سرمشق گرفتن از محمد و آل محمد معنا می شود. از تمرین فضایل اخلاقی تا قله مکارم اخلاقی. وَعَجِّل فَرَجَهُم که ادامه صلوات می خوانیم هم یعنی گناه نکنیم. یعنی با زیستِ مومنانه و زندگی صالحانه به سوی ظهور حضرت مصلح، قدم برداریم. هر روز و ساعت و دقیقه بکوشیم فاصله خود را با حضرت کم کنیم. این کلام هشدار دهنده و هوشیار کننده آن حضرت است که:" فاصله شیعیان ما با ما به اندازه گناهان شان است." اگر می خواهیم این فاصله کم شود، باید منحنی گناهان هر روز کاهشی تر شود. بدانیم که امام، غایب نیست، ماییم که حاضر نیستیم. زیبا بیان می کند جاودان یاد، استاد صفایی حائری :" حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه الشریف) 900 و چند سال است که منتظر ماست. چقدر ما قسی هستیم. این قدر عشق، محبت، انتظار، ما صدای او را نشنویم نگاه او را نشنویم. چقدر ما را صدا زدند عاقل بودیم بالغ بودیم مدعی فقه بودیم مدعی عرفان بودیم و گوش نکردیم اصلا سر برنگرداندیم. گفتم 1000 سال هست منتطر من است. صدا می زند این صدا صدایی نیست که خاموش بشود. تنها صداست که می ماند...." صدا ماند. لبیک نشنید. ما از پی هم آمدیم و رفتیم اما به ترازی خود را نساختیم که ما را کنار او قرار دهد. صدا ماند و می ماند و باز هم ما را به یاری می خواند اما دریغا که ما به دنبال یادگاری هستیم و قاب کردن خاطرات؛" از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر/ یادگاری که در این گنبد دوار بماند." دریغا که این زندگی نوشت و البته سرنوشت ماست تا وقتی گرفتار خویش بمانیم. ما منتظر نیستیم. سنت انتظار نه این است که در رفتار ماست. منتظر خود را در شانِ کسی که انتظارش را می کشد آماده می کند. ما چنینیم آیا؟

ب / شماره 5513 / پنجشنبه / 25 بهمن 1403 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031125.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM