برات یک چراغ افروخته است در فرهنگ ما. چراغی که تاریکی ها را، غبارها را می تاراند تا یاد اموات، زنده و نام شان احیا شود. نیکو سنتی است این غبارروبی از یاد و نام کسانی که نام و نشان ما روئیده از مزرعه آنان است. این سنت نیک را باید به نیکو ترین وجه حفظ کرد. در این روشنایی است که می شود راه را یافت. زیبا می فرماید رسولِ حکمت و هدایت، محمد مصطفی(ص) که:" زُورُوا القُبُورَ فَإنّهَا تُذَکِّرُکُم الآخِرَة؛ به زیارت قبور بروید؛ زیرا شما را به یاد آخرت می‌اندازد." این نیز باعث درس آموزی می شود. درس هایی که امروز مان را چنان سازمان می دهد که آخرت ما هم به بهترین شکل سامان بگیرد. اموات را باید احیا داشت. قبر ها را باید زیارت و آموختنی هایش را در ذهن قاب کرد." زُورُوا قُبُورَ مَوْتَاکمْ وَ سَلِّمُوا عَلَیهِمْ فَإِنَّ لَکمْ فِیهِمْ عِبْرَةً؛ قبور مردگانتان را زیارت کنید و بر آنان درود بفرستید، که آنان برایتان عبرت‌اند." کلام هدایت گر نبوی است. مردم دیار ما هم به این درس ها، رسم زندگی تنظیم می کنند. نباید با نابه جا کاری ها این نظم مومنانه بر هم خورد. انبوه کردن آنچه بر قبر ها می گذاریم. تبدیل شدن این خط نا زیبا به دفتر هزار برگ رقابت و چشم و هم چشمی، عملا این سنت حسنه را به رفتار سیئه از مدار آموزشی و تربیتی خارج می کند. نباید یک مراسم خوب، استرسی بر فراوان استرس های دیگر بیفزاید. اگر کسی دستی باز دارد و می خواهد یاد امواتش را ویژه گرامی بدارد، راه های صواب فراوان است. راه هایی که اگر شمار شود، آخرینش هم به قبرستان ختم نمی شود. ساده سازی مراسم چراغ برات، رنگ و اعتبار از عیار ارادت ما به پدر و مادر نمی کاهد بلکه اعتبار یک مراسم سنتی و فرهنگی را می افزاید. مسابقه باید در امور خیر باشد نه در نمایش و شواف. در روستای ما دیر سالی است که این مراسم به سادگی برگزار می شود اما افراد نذر و نیازی که دارند را در قالب وجه نقد به صندوق مسجد کمک می کنند. خوب است که این درس شود برای دیگران نیز. کمک ها را به نام اموات به جایگاه هایی اختصاص دهیم که گرهی از کار فروبسته بندگان خدا باز می کند. این خیلی بهتر است.

ب / شماره 5513 / پنجشنبه / 25 بهمن 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031125.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM