حرف‌های ما در جامعه و میانِ مردم، نمی‌گیرد. این یک دلیلِ مهم دارد. چون خود ما را نگرفته است، دیگران را هم نمی‌گیرد. ما اهل قلم و تریبون و سخن و به اصطلاح، اصحابِ بیان و بنان، انگار نمی‌دانیم یا عمدا نمی‌خواهیم بفهمیم که در وادی هدایتگری اول جاپای خودت راباید محکم کنی بعد ادعا کنی برای گرفتنِ دستِ دیگران. اما مطالعه میدانی امروز می‌گوید خیلی از گوینده‌ها جای پایشان سفت نیست. ما رطب خورده‌هایی هستیم که شیره خرما از لبان مان می‌چکد آن وقت، منع رطب هم می‌کنیم. کسی باید از ما بپرسد که خودت کجای راه خدایی که می‌خواهی دیگران را به آن هدایت کنی؟ وقتی دامن خود ما تا یقه خیس است چطور دیگران را از به آب زدن می‌خواهیم پرهیز دهیم؟ وقتی فلان ملک را دیگران بی‌خبر به اسم ما سند می‌زنند، چطور می‌توانیم دیگران را از امضا گذاشتن پای برگه‌ای که بیت‌المال را به مال‌البیت تبدیل می‌کنند، منع کنیم؟ وقتی انگشت خود را انکار می‌کنیم چطور می‌خواهیم نهی از منکر کنیم؟ وقتی ما را دوستانی است که همه چیز را به اسم ما می‌زنند چطور باید یقه کسانی را بگیریم که ملکی را به نام همسر خویش ثبت دفتر می‌کنند؟

حرف ما نمی‌گیرد چون توجه نداریم به این واقعیت مجرب که نفسِ طاهر است که طهارت اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند. دست و دستمال آلوده، شیشه را اگر نشکند هم آلوده‌تر می‌کند. ذات نایافته از هستی بخش فقط نیستی را تقسیم می‌کند. توقع هستی بخشی از آن خلاف آمد و قاعده و قانون طبیعت است. به گفته اهل نظر، "فاقد شییء نمی‌تواندمعطی شیئ باشد." حالا چطور توقع داریم آنچه خود عمل نکرده‌ایم را دیگران از روی زبان ما بردارند و مشق کنند؟ آن هم نه فقط در دفتر که در رفتار. فراموش کرده‌ایم کسی که اهل عمل باشد نفسش نفوذ می‌کند و کلامش نافذ می‌شود.

ما اهل رسانه و حضرات اهل تریبون و خطابه اول باید دفتر خود را پاک کنیم و از نو بنویسیم. به نوشته‌ها و گفته‌ها عمل کنیم و بشویم مصداقِ حدیث امام صادق(ع) که فرمود: "کُونُوا دُعَاهَ النَّاسِ بِغَیْرِ اَلْسِنَتِکُمْ لِیَرَوْا مِنْکُمُ اَلْوَرَعَ وَ اَلاِجْتِهَادَ وَ اَلصَّلاَهَ وَ اَلْخَیْرَ فَاِنَّ ذَلِکَ دَاعِیَهٌ؛ با غیر زبان خویش مردم را (بکیش و مذهب خود) دعوت کنید، مردم باید ورع و کوشش و نماز و خیر شما را ببینند، اینها خود دعوت‌کننده باشند." ما را متاسفانه "غیرِ زبان" عملی است که اگر فراری ندهد دعوت هم نخواهد کرد. زبانی هم که خود ما را به راه نبرد، راهی به روی دیگران هم نخواهد گشود. بن بست‌ها حاصل این معادله بی‌مجهول است. همین!

جمهوری اسلامی / شماره 13025 / سه شنبه 23 بهمن 1403 / صفحه 3 / خبر

https://jepress.ir/?newsid=347529

https://jepress.ir/archive/pdf/1403/11/23/3.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM