خبر که رسید، حرامیان قصدِ حرم دارند، مَحرَم های تربیت شده مُحرّم خود را به شام رساندند. دور حرم بی بی را گرفتند عاشورایی های قرن چهاردهم. درست مثل وقتی که هاشمی های سال 61 هجری قمری در کربلا دور حضرت زینب(س) را گرفته بودند. آن روز در ورود به کربلا، جوانان بنی هاشم، دور عمه جان، سلام الله علیها، میدان درست کردند تا از هودج فرود آید. کوچه درست کردند تا به خیمه برسد. چنان شانه به شانه هم داده بودند بنی هاشمی ها که نامحرم سایه بی بی را هم نبیند. بی بی به قد و بالای آنان نگاه می کرد. بلند بالاهایی که عمود بر آسمان در زمین راه می رفتند. غروب عاشورا اما نه کوچه ای ماند و نه میدانی. زمین سرخ بود از پیکر هزار زخم جوانان هاشمی. غربت بود که باید دستِ عقیله بنی هاشم را می گرفت. غیرت بود که او را قدم به قدم می برد. تا کوفه هزار رنگ و از آنجا هم تا شامِ بلا. و ما ادراک از این ابتلا. و ما ادراک من الشام الی المدینه و باز... و ما ادراک من المدینه الی الشام. حرم شد شام. حرمِ آل الله. حرمِ عمه همه امامان وامام زاده های تاریخ. حرم شد تا پرچم حق در دیار باطل به اهتزاز در آیی. کسی چه می داند چه رازی است در بازگشت دختر علی(ع) به پایتختِ معاویه؟ چه سری است در مقیم شدنِ خواهرِ حسین(ع) در تختگاه یزید؟ هرچه هست، زینبِ علی، فتح شام کرد. حرمش هم استمرار آن فتح است. همین است که اولاد فساد و پیروان آل ابوسفیان را چون خنجر در چشم می نشیند. وقتی خبر رسید که چشم زخم به سمت حرم است، مُحرّم زاد ها خود را رساندند و دور حرم قد کشیدند. گفتند" به سوی ما بیندازیر تیرها را به ایوان، نه!" گفتند و سینه سپر کردند و ایستادند. مدافعان حرم واژه جدیدی بود که وارد ادبیات حماسی جهان شد. هر مدافع یک حماسه ساز. هر شهید یک شاهنامه در افزایش. بی بی همه عمه همه شان شده بود. مدافعِ غیرتمندِ مدافعان حرم. دیده بودند به رویای صادق، که بر رزمندگان چادر می گیرد. دیده بودند که تیر ها را از آنان دور می کند. دیده بودند آنچه ما نمی بینیم را. همین هم آنان را نگه داشته بود تا حرم بماند. خون دادند تا ثارالله امتداد یابد. بی بی درمیان یاران و فرزندان و برادرزاده های خود شکوهی معرفت افزا داشت اما انگار دوباره باید غربت حدیث می شد. غربتی که همزاد عشق است. غربتی که برای بچه های جنگ، برای شهدا حکایتی در تکرار دارد اما.... اما ما از هر سنگری غریبانه رفته ایم، با قدرت بازگشته ایم. مهران ، خرمشهر ، هویزه ، بستان و ده ها دیار دیگر شاهد است که ما غربت را با غیرت جایگزین می کنیم. حرم خواهد ماند، مقاومت قد خواهد کشید و باز ماذنه ها اذان خواهند خواند و صفوف نمازی بنیان مرصوص خواهد شد که نماز به دستانِ بی گره قوتی دوباره خواهد بخشید.....

ب / شماره 5491 / پنجشنبه / 27 دی 1403 / صفحه 2

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031027.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM