بردبار باشیم. این خیرخواهانه ترین توصیه ای است که می شود به خویش و دوستان خود کرد. در برابر وقایع، شکیبایی پیشه کنیم که این بهترین کنشی است که می تواند به سازندگی بیانجامد. این فضیلتِ اخلاقی را نه فقط در برابر خویشان و اقربا و هم قبیله ای های سیاسی و حتی هم قبله های دینی که در برابر همه به کار گیریم. مدیریت کردن خود به حلم و بردباری، یک فضیلتِ تام و تمامِ اخلاقی است. اکسیری است که می تواند سرنوشت انسان را تغییر دهد. این سخن صادق و همواره حدیثِ حضرت امام هادی، علیه السلام، است که می فرمایند:" اِنَّ الظالِمَ الحالِمَ یکادُ اَنْ یعضی علیه بِحِلْمِهِ، و انَّ المُحِقَّ السَّفیه یکادُ ان یطْفِیءَ نُورَ حَقِّهِ بِسَفهِهِ ؛ به راستی ستمکار بردبار، بسا که به وسیله حلم و بردباری خود از ستمش گذشت شود و حق‌دار نابخرد، بسا که به سفاهت خود نور حق خویش را خاموش کند." این ظریف نکته ای است درس آموز که اگر بیاموزیم و به رفتار درآوریم، باعث نجاتِ ما و کشور مان می شود. نیاموختن این درس، هم شاید ما را به عبرتِ دیگران تبدیل کند. دیروز که در این حدیث تامل می کردم یاد یک عکس و نوشته افتادم که در دولتِ سیزدهم بسیار وایرال شد با این متن که؛" آیا می دونید اگر 5 ماه پیش بادمجون کاشته بودین، هنوز وقتِ برداشتش نشده بود؟ خواستم بگم به اندازه رشدِ یک بادمجون به دولتِ رئیسی وقت بدید". حرف درستی بود آن روز. همان درستی و اتقان را دارد برای امروز نیز هم. نمی دانم جوانی که آن روز، این را نوشته بود امروز خود بدان التزام دارد یا نه. خیلی ها که آن روز چنین استدلال می کردند امروز جور دیگری حرف می زنند. انگار با جا به جایی دولت ها، منطق کلمات هم جا به جا می شود. ولقعیت اما چنین نیست. کسانی که به منطق ایمانی رفتار می کنند یا شناخت از شرایط دارند، معمولا زبان در کام می کشند و فرصت می دهند تا کارها سامان گیرد. نقد و انتقاد به عنوان بایستگی و هدیه برای زمان خود است. بردباری پیشه کنیم این می تواند راه نجات باشد. حدیث امام را سرمشقِ زندگی کنیم تا روزهای مان مومنانه به فردای موفقیت برسد.

ب / شماره 5481 / شنبه / 15 دی 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031015.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM