بیشتر گرفتاری ها از زبان است. از کلماتی که به انشای آن می پردازد بدون این که گرهی از کار کسی بگشاید یا سودی برای خود او داشته باشد. این گفتار بی فایده گاه زیان های بزرگی هم تولید می کند که دامن همه را می گیرد. بسیارمان متاسفانه در این زمینه کارنامه ای داریم که اگر به ازای گناهانِ پیامد، نمره گذاری شود، رفوزه می شویم. انگار فهم ما از "آزادی" رهایی زبان است! نه آزادگان از قضا زبان شان را چهارچوبه قانون و شرع، کاور می کند. باورمندان به این فضیلت انسانی، نه کلمات که حتی حروفی که ادا می کنند هم حساب و کتاب دارد. آنان خوانده اند این حدیثِ پیغمبر اکرم(ص) را که فرمودند: "مِنْ حُسْنِ إِسْلاَمِ الْمَرْءِ تَرْکُهُ مَا لاَ یَعْنِیهِ: از نشانه‌هاى خوبى اسلام انسان، سخن نگفتن درباره امورى است که به او ارتباطى ندارد". در باره اموری هم که به آنان مربوط است، درست و سنجیده و گزیده سخن می گویند. به گونه ای که سود آن، شامل حال همه شود. کلام را، کلمه را، حروف را باید مراقبت کرد و از آن دقیقا در جای خود استفاده کرد. از پُر گویی و بی حساب نویسی، پرهیز کرد چه مولای سخن و ادب، حضرت امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند:" مَن کَثُرَ کلامُهُ کَثُرَ خَطَؤُهُ، و مَن کَثُرَ خَطَؤُهُ قَلَّ حَیاؤهُ، و مَن قَلَّ حَیاؤهُ قَلَّ وَرَعُهُ، و مَن قَلَّ وَرَعُهُ ماتَ قَلبُهُ، و مَن ماتَ قَلبُهُ دَخَلَ النّارَ: هرکه سخن بسیار گوید، خطایش بسیار شود و هرکه بسیار خطا کند، شرم و حیایش کم شود و هرکه کم‌شرم و حیا شود، پارسایى‌اش کاهش یابد و هرکه پارسایى‌اش کم شود، دلش بمیرد و هرکه دلش بمیرد، به آتش رود." صرفا هم خود او گرفتار نمی شود که سبب گرفتاری دیگران هم می شود. گناه گرفتاری دیگران هم بر ذمه او سنگینی خواهد کرد. اگر تامل کنیم در جامعه و رفتارهایی که مشق روزانه است خواهیم دید کسانی را که با فراوان گویی و پُر نویسی، به سیاه سازی زندگی اجتماعی مشغول اند. به هر کلامی که می گویند نه تنها از ارزش خود می کاهند که سنگ بر سر راه ارزشمندان هم می کارند. این رفتاری است که با ایمان در تضاد است. بکوشیم به چنین بیماریی دچار نشویم.

ب / شماره 5478 / دوشنبه / 10 دی 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031010.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM