مادر، زن، عظمتی است که در هر خوانش، هزار باز تکرار می شود. چون به وصفِ ایرانی متصف می گردد هیبت و هیمنه ای صد چندان می یابد؛ مادرِ ایرانی، زنِ ایرانی! ابهتی را نماد می شود که عظمت یک ملت با دیرینه تاریخی را بنیاد می نهد. او را باید در شکوهِ مکتبِ حضرتِ فاطمه، سلام الله علیها، خواند و در تربیت زهرایی دید که جهان را روشنی می بخشد. نظام تربیتیی دارد که نظام سازی اجتماعی آن منحصر به فرد است. دامنی دارد که به معراج وصل می شود. این همه مردانی که عمود بر آسمان، نگاه فرشتگان خدا را به تحسین با خود دارند، پرورش یافتگان دامنی چنین اند. دامنی که می توان شعبه ای از خانه خدا دانست. شعبه ای که با تربیت مجاهدان، حتی گلو را برای تیر های سه شعبه هم مهیا می کند. جهاد پرشکوه دفاع مقدس ها، آلبومی است خدا نشان از نشانه انگشت مادرانی که فرزند خود را از زمین، نشانی آسمان دادند و راهی کردند. کیست که نداند این مادران و زنان را اگر عظمت از خود رزمندگان و شهیدان افزون نباشد، کمتر هم نخواهد بود. اگر شهید از جانِ خویش می گذشت، مادرش از جانِجانان اش، دل و دست می شست. آیا این اجری فراتر ندارد؟ باری فقط عرصه جهاد، میدان نقش آفرینی ممتاز مادر و زن ایرانی نیست که همه زندگی در همه ظهورات و شئونش، پرچم را در دست اینان در اهتزاز دارد. اینان فقط نیمی از جمعیت و نیمی از ظرفیت خداد نیستند بلکه همه قدرت اجتماعی و ظرفیت شکوفای ملی را با خود دارند. مگر نه این که پشت هر مرد موفق، زنی بزرگ می استد که کمبود های او را هم تا مرحله بود پوشش می دهد؟ اگر او نباشد یا میدان نبیند، کمبود ها همچنان می مانند و رسوب می کنند. این رسوب هم به مرداب تبدیل می شود که موفقیت ها را در خویش خفه می کند. این مادر و زن ایرانی است که راه موفقیت و رستگاری را توامان می گشاید. او را باید ویژه قدر دانست. تقدیر انسانی با تکریمی چنین آدمی را در همین دنیا هم به تجربه بهشت می رساند.

ب / شماره 5470 / شنبه / 1 دی 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14031001.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM