این رسمش نیست. این که تا تقی به توقی می خورد فورا حکم به تعطیلی کنیم. این محترمانه ترین شکل پاک کردن صورت مسئله است. گیریم یک بار،دوبار، ده بار این کار را کردیم بار یازدهم چه خواهیم کرد؟ تعطیلی یعنی کار نکردن. یعنی کار مردم بر زمین ماندن. یعنی گره افتادن به کار هایی که گاه دندان هم برای بازکردن آن می شکند اما باز نمی کند. ناترازی را باید با تدبیر و توسعه زیرساخت ها به تراز آورد. قرار نیست کفه تعطیلی این همه سنگین شود. دولت سابق، برای روشن نگه داشتن خانه مردم، خاموشی را به کارخانه ها می کشاند. صنعت بود که ضربه می خورد تا ضربه گیر زندگی عادی مردم باشد اما کسی نپرسید که کارخانه تعطیل، سفره خانه را هم از رونق می اندازد. اگر هم گفت، ناشنیده ماند. امروز اما دولت با تغییر راهبرد بر فعال بودن کارخانه تاکید دارد. به همین خاطر با تنظیم تقویم، خاموشی را بین خانه و کارخانه تقسیم کرده است. خانه اگر دو ساعتی تاریک است می داند در که باز شود نان آور خانه با دست پر بازخواهد گشت. این خوب است. دولت باید با کاستن از تعدا انرژی خوارها و تقویت سیستم هایی که با حداقل انرژی کار می کنند، میدان تولید را وسیع کند. کارگاه ها باید به کار باشند تا کارگر و کارفرما و مهمتر از هردو، کار ، رونق پیدا کند. ما قرار بود براساس سند چشم انداز توسعه در افق 1404، یعنی حدود 3 ماه دیگر قدرت اول منطقه باشیم. آیا نباید پرسید این همه ناترازی و این همه تعطیلی چه نسبتی با رفتار براساس سند چشم انداز دارد؟ قرار بود دهمین قدرت اقتصادی جهان باشیم اما این عدد در چه عدد دیگری باید ضرب شود تا جایگاه امروز ما را نشان دهد؟ ما که ندانیم، مسئولان دقیقا می دانند کجای ماجراییم. می دانند در چه رتبه ای نشسته ایم! می دانند کسربود و عقب ماندگی ها چقدر است. ما اما فقط خاموشی و قطعی و تعطیلی را می بینیم که قطعا پیامد های سختی برای ملک و ملت دارد. زمان گذشته است، می دانیم. تحریم ها دست و پاگیر است، این را هم می دانیم اما دانسته این برنامه را نوشته اند پس باید پاسخگویی باشد که به مردم گزارش دهد کجای کاریم. بگذریم، این طلب ما باشد از مسئولان تا جواب دهند اما امروز حرف در باره تعطیلات است که روز به روز برای فردا اعلام می شود. این رویه ناصواب اگر آورده ای هم داشته باشد، زیان آن قطعا بیشتر است. تولید و صنعت و کشاورزی مبتنی بر انرژی که آسیب بیند، شبکه مصائبی ایجاد می شود که همه را دامنگیر می شود. تکانی به خودمان بدهیم و با تدبیر امور، ماجرا را چنان سامان دهیم که تعطیلی، آخزین گزینه تصمیم باشد نه اولین. کشوری که این همه کار برزمین مانده دارد، تعطیلی برایش حرام است، حرام!

ب / شماره 5468 / چهارشنبه / 28 آذر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030926.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM