کلمات، قداست دارند. به ویژه وقتی در ترکیبی می نشینند که یک عظمت را نماد می شوند. مثلِ"مادرِ شهید" دو کلمه که هر کدام شبکه ای از معانی مقدس را با خود دارند. چون یک جا نشین شوند، دو جهان را به احترام ایستاده خواهند یافت در برابر خود. شهید، متعلق به همه است. چراغی که فراراه همگان نور می پاشد و مادر هم بزرگی است که خداوند احسان به او را در کنار ایمان به خویش معنا فرموده است. با هم که همراه می شوند می شود مادرِ شهید. که به برکت شهادت، مادر همه می شود حتی مادرِ وطن که خود هم شان مادری دارد در تعریفِ"مامِ میهن". مادر ایران است مادرِ شهید. هرکس ایرانی است و باورمند به منطق شهادت، به دامنِ پر مهر و دست های به دعا گشوده او، هزار امید می بندد. مادرِ شهید یک شخص نیست یک شخصیت است. تا قبل از شهادت فرزند، در شمار دیگر مادران، محترم بود اما با تقدیم فرزندش، برای همه شان مادری یافت و شخصیتی که هر روز محترم تر است. با احترام اینان، ایران و اسلام و انقلاب و همه ما کرامتی روز افزون می یابیم. بایسته نیز این است که در برابرشان همیشه دست ادب برسینه داشته باشیم. به تعظیم در برابر شان، سر فرود آوریم. راز سربلندی ملک و ملت در این است. این را هم البته باید به تاکید مکرر گفت که خانه شهید چون مسجد محترم و خانه خداست. هیچ کس حق ندارد در آن را ببندد یا در ورود آدم ها، خاصه خرجی کند. حق ندارد کسی را بپذیرد و دیگری را براند هرچند آن فرد به پندار او خودی نباشد. حق ندارد از پلاک خانه شهید بهره برداری جناحی کند چه رسد به غباری که بر چادر مادر شهید می نشیند. اینان ذخیره خدا برای همه خلق هستند. همه باید بتوانند از فیض دعا و کرامت نگاه شان بهره گیرند. باید حسِ مادر- فرزندی میان همه فرزندان وطن با مادر شهید برقرار باشد. کسی نباید خود را فرزندتر بپندارد. مگر این که در زیستن به طریق شهدا، عامل تر و مومن تر باشد. خانه شهید خانه خداست. باشگاه سیاسی نیست که جریانات سیاسی برای فتح قدرت بر آن مسلط شوند. همه باید به زیستن در پناه شهید و مادر شهید افتخار کنند. راه سعادت این است. این را هم حضرت ام البنین(س) به همه نشان داده است. او نگهبان میراث شهادت بود. روضه خوان سید الشهدا که جهان تا قیامت بدان حیات می یابد. در این راه قدم برداریم.

ب / شماره 5466 / یکشنبه / 25 آذر 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030925.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM