صبر فقط یک فضیلتِ اخلاقی نیست. در جایگاه یک راهبرد زیست مومنانه ما را به مکارم اخلاق هم راه می نماید. در شانِ فضیلت، ما را به شکیبایی می رساند تا مدیریت رفتار خود را به دست شیطان نسپاریم. در گامی فراتر اعتماد ما را به خداوندگاری نشان می دهد که هم مربی و پرورش دهنده ماست و هم حافظ و نگهبان. روزی رسانی او را در مقام صبر چنان باور می کنیم که دست به زانو می گیریم و یا علی گویان دنبال کار می رویم. ما حرکت را وظیفه خود می دانیم و برکت را لطف خداوندی که صادق الوعد است. به همین دلیل روشن به این باور می رسیم که ؛" مرد غیرت ندهد آبروی فقر به باد/ روزه نیت کند آن روز که نانش نرسد" با همین ایمان است که زیبایی همه زندگی را در برمی گیرد حتی در تلخ ترین و هولناک ترین حوادث. تجربه زیستی انسان می گوید، در مقام تسلیم، آرامش را می‌یابی، زیرا اوست که می‌داند، می‌شنود و می‌بیند. وَاصْبِرْ عَلَىٰ مَا أَصَابَكَ؛ در برابر سختی‌ها، صبوری کن، چراکه صبر، کلید گشایش است. با تامل که بنگری خواهی دید هر درد و مشکلی نشانی از حکمت اوست که شاید اکنون نفهمی، اما در آینده خواهی دید. بدان که صبر نه ضعف، بلکه نشانه قدرت روح است. صبور باش، چراکه پشت هر ابر تیره، خورشیدی روشن می‌درخشد. صبر همان سکوی پرتاب تو به سوی رحمت بی‌کران خداست. بگذار صبر، دعاهایت را جلا دهد و تو را به مقامی برساند که برایش آفریده شده‌ای. هر لحظه صبوری، گامی‌ست به سوی آغوش گرم او و ثبات ایمان در دل. صبر است که مفتاح فرج می شود. جانمایه بزرگی انسان و در گام دیگر، متعالی شدن جامعه انسانی، همین شکیبایی است. همین است که ما را به سوی مکارم اخلاق می برد. مدیریت خشم، تعمیق آرامش، نادیده گرفتن کوتاهی دیگران، در یاری مردمان دست بلند و توانا داشتن، فرزند این خصلت مومنانه است. چه کرامتی برای جامعه بالاتر از این؟ وقتی به دیگر خواهی و دیگر دوستی چنان بار می یابیم که توشه ایثار به دوش می کشیم، راه برای بهترشدن نگاه و زندگی دیگران هم هموار می شود. ما با صبر می توانیم بر مصیبت های سخت فائق آییم اگر آن را پیغام خداوند قادر و متعال بدانیم.

ب / شماره 5465 / شنبه / 24 آذر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030924.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM