چه کار کنیم که امام زمان(عج) از ما راضی باشد؟ این پرسش را از هر زبان که بشنویم نشان از دغدغه ای زیبا و ارجمند دارد. دغدغه ای که چون برای رفع آن بکوشیم، غُصه از رخ دیگران هم پاک خواهد شد. قصه ای در جامعه رقم خواهد خورد که حال همه را خوب خواهد کرد. فکر می کنم اولین جواب در برابر این پرسش پر احترام این است که "آنچه را می دانیم" به رفتار درآوریم. می دانیم که ظلم حرام است. از آن چنان دست بشوییم که در دل مان هم جز به نفرت از آن اثری نماند. می دانیم عدالت زیباست، با دادورزی، در حق همه مردم و حتی همه موجودات و حتی تر؛ در حق طبیعت، به تحقق این صفت ثبوتی حضرت خالق در رفتار خلق، کمک کنیم. می دانیم عبادات، جان را فربه می کند، بکوشیم تا رسم الخط عبادی ما نظمی بایسته بیابد تا به زندگی ما نسقی شایسته ببخشد. همه می دانیم مهربانی کردن، خصلتی زیبا است. این زیبایی باید از نگاه و لب و دست ما ببارد. می دانیم نامهربانی خویی نا پسند است، برخود نپسندیم و در حق دیگران هم روا نداریم. حتی این که دیگری ما را از مهر خویش محروم کرده است هم دلیل نمی شود که ما کاسه او را خالی برگردانیم. کسی که به دنبال رضایت امامِ خویش می گردد باید تراز زندگی خود را در رفتار حضرت اش بجوید نه در رفتار دیگران آن هم در شیوه تقابل. در برابر بدی هم اگر بدی کنیم، به تولد و تکثیر بدی کوشیده ایم. اهالی معرفت که دغدغه رضایت مولا را دارند، اگر بدی هم ببینند، به هیچ قیمتی به تولد شری دیگر رضا نمی دهند. آنچه گاه شمشیر امام را از نیام بیرون می کشد، برای مقابله نیست بلکه برای حراست از جامعه است. برای دفاع از حق و حقیقت است و الا همه معصومان، بدی و جفای دیگران را چنان به مهر جواب داده اند که همین فرد جسارت کننده را از انتهای تاریکی تا نهایت نورانیت امامان رسانده است. ماجرای یهودیی که خاکروبه بر سر رسول اعظم الهی می ریخت و شامی مردی که به امام مجتبی اهانت کرد، گواه نوع رفتار معصوم پسند است. اگر در پی کسب رضایت امام زمان(عج) هستیم این گونه رفتار کنیم.

ب / شماره 5464 / پنجشنبه / 22 آذر 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030922.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM