قضیه سوریه و فروپاشی نظام سیاسی آن، در اذهان هموطنان ما هم ده ها بلکه صدها سوال ایجاد کرد. هرکس هم به فراخور توش و توان دانش و فهم خود حرف زد. حتی قبل از آن که به دنبال دریافت اطلاعات و رهیافت به واقعیت ها باشد. البته صحنه گردانان ناپیدای اذهان در فضای مجازی هم بر این آتش می دمیدند. اولین پرسش هم در باره چرایی حضور ما در سوریه بود. این که چرا پا به آن میدان گذاشتیم؟ فکر می کنم دقیق ترین و جامعترین پاسخ را می شود در کلام رهبر فرزانه انقلاب خواند که دیروز در جمه هزاران نفر از اقشار مختلف بیان کردند:" ما حضور پیدا کردیم، نیروهای ما هم در عراق، هم در سوریه حضور پیدا کردند به دو علت؛ یک علت حفظ حرمت اعتاب مقدسه بود. چون آن دور از معنویتها و دور از دین و ایمانها با اعتاب مقدسه دشمنی داشتند، قصد تخریب داشتند و تخریب هم کردند در سامرا مشاهده کردید به کمک آمریکایی‌ها گنبد مطهر سامرا را از بین بردند، تخریب کردند بعدها این کار را می خواستند در نجف بکنند، در کربلا بکنند، در کاظمین بکنند، در دمشق بکنند هدف داعش این بود. خب معلوم است جوان مؤمن غیور محب اهل‌بیت به هیچ وجه زیربار چنین چیزی نمیرود، اجازه نمیدهد این یک علت." اینجا بود که مفهومی متعالی و معرفتی به نامِ"مدافعانِ حرم" شکل گرفت. غیرت ایمانی فرزندان ایران اجازه نمی داد که برجای بنشینیم و فقط خبرجنایات را بشنویم و حداکثر اشکی بریزیم. باید چنان به معرکه می زدیم که اشک سهم چشمانِ ناپاکِ کسانی شود که به حرم ها چپ نگاه می کنند. این سکه اما روی دیگری هم داشت؛ امنیت ملی که حضرت آیت الله خامنه ای چنین بدان توجه دادند:" یک علت دیگر مسئله‌ی امنیت بود. مسئولین خیلی زود، به وقت فهمیدند که اگر چنانچه جلوی این ناامنی در اینجاها گرفته نشود سرایت میکند می‌آید اینجا سرتاسر کشور بزرگ ما را ناامنی خواهد گرفت. ناامنی فتنه‌ی داعش هم یک چیز معمولی نبود." این دوگانه بود که ما را راهی میدان کرد. ضرورتی که حکم عقل را هم در کنار فتوای شریعت داشت. در بایستگی آن اقدام، جز به یقین نباید سخن گفت. این حضور هم البته مستشاری بود. مردم و ارتش خود آن کشور ها را به خط کردیم تا خطای تروریست ها را به نقطه آخر برسانیم. امروز هم نه آن روز است لذا حمایت ما هم در هدایت مستشاری بود این که چقدر سوری ها از آن بهره بردند به خودشان برمی گردد و برگشت. ما حق مطلب را ادا کردیم. در این باره فراوان می شود نوشت و در روزهای آینده هم قلم خواهیم زد. ان شاالله

ب / شماره 5464 / پنجشنبه / 22 آذر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030922.pdf

+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم آذر ۱۴۰۳ساعت 12:30  توسط غلامرضا بنی اسدی  |