هیچ چیز نباید ما را از مقصد دور کند. غافل اند کسانی که گاه عوامل کوچک مانع نگاه کلان شان می شود. بی بهره می مانند اگر راه خود را به سوی هدف اصلاح نکنند. بنده خدایی خاطره ای از همراهی با استادی را نقل می کرد که ما را در فهم این مهم کمک می کند. او نوشته بود؛" همراه یک تور زیارتی، در نیم روز گرم تابستان به مشهد رسیدیم. 4 نفر یک اتاق تقسیم شده بود. اتاق ما چشم‌انداز خاصی نداشت و کم‌نور بود. یکی از دوستان اعتراض داشت و با مسئول تور درگیر شد تا بالاخره به آن اتاق بهتر نقل مکان کرد. من اما در معیت استادی بودم که از لحظه ورود به اتاق آرام خواب رفت و پس از چرتی کوتاه بیدار شد و به زیارت مشرف شدیم. در راه پرسیدم، استاد شما چرا اهمیتی به اتاق ندادید؟ تبسمی کرد و گفت: ما برای زیارت امام رضا(ع) آمده‌ایم یا زیارت اتاق؟ دوم این‌که مگر چند روز قرار است در این اتاق باشیم؟ چشم‌به هم‌زدنی این چند روز تمام می‌شود باید فکر کسب فیض باشیم نه کسب عیش." دقت که می کند آدم می بیند بسیار دقیق است این نگاه. باید یاد بگیریم که دغدغه های خرد و کوچک مان هم در مسیر هدف کلان باشد و الا می تواند "پارازیت" شود و توجه ما را از کلان مسئله باز دارد. کسی که زیارت برایش متن وهدف است هرچه غیر آن است را باید به حاشیه براند. نباید ذهن به سمتی برود که فرامتنی متفاوت با متن ایجاد کند. استاد به همین بسنده نکرد بلکه به نکته ظریف دیگری هم توجه داد؛" دنیا هم مانند اتفاق امروز است، برخی که از آن دنیا غافل هستند (مانند زیارت امام رضا) و نمی‌دانند برای چه و کجا آمده‌اند، عمر خود را به جای اصل، در فرع بی‌خودی، (دنبال نور گیر بودن یا نبودن اتاق) سپری می‌کنند و آرامش در این دنیا ندارند و دست خالی از این دنیا می‌روند." اما کسانی که در ایمان به هوشیاری می رسند، دنیا داری شان هم درراستای کلان هدف اخروی و ابدی شان است. این نگاه است که "الدنیا مزرعه الآخره" را به رسم الخط زیستی انسان تبدیل می کند. چنین که شد، هم دنیا درست می شود و هم آخرت.....

ب / شماره 5463 / چهارشنبه / 21 آذر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030921.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM