همین اول بگویم که حجاب، در خانواده ما ارثی است ارجمند. نسل به نسل هم با احترام ادامه داشته و دارد و دعا می کنم تا قیامت هم ادامه داشته باشد. من خود نیز حجاب را به عنوان یک واجبِ شرعی در شمار بایستگی هایی می دانم که زندگی مومنانه و شایسته به آن غنی سازی می شود. در حراست از این واجب الهی، به وسع و بضاعتِ خود هم قلم زده و سخن گفته ام. کارنامه مکتوب من در این حوزه قابل سرچ و دست یابی است. این یعنی ریشه من در باور به حجاب، عمیق است. در باره پرهیز از تجاهر به بدحجابی هم کم ننوشته ام. این هم معنایش این است که من در این طرف ایستاده ام. اما الان که بحثِ قانون «حمایت از خانواده از طریق ترویج فرهنگ عفاف و حجاب» معروف به لایحه حجاب، داغ است و تا ابلاغ آن چیزی نمانده است لازم می دانم عرض کنم دعوت به حجاب به عنوان تکلیفی شرعی باید از جنس خیر باشد. شبیه اذان برای نماز. زلال مثلِ حی علی خیر العمل. آوایی که به جان تراوت می بخشد نه به گونه ای آتشناکی که رویش ها را تحت تاثیر قرار دهد. به هر حال نماز، واجبی است که عظمت و بزرگی آن قابل مقایسه با دیگر واجبات نیست. برای نماز اذان را پیغام می کنیم نه چیز دیگر. برای احقاق دیگر واجب ها هم رویکری چنین باید و الا خطر روی گردانی، اصل ماجرا را تهدید خواهد کرد. جریمه و ریالی کردن ماجرا البته هنر دست قانون نویسان است و ربطی به شرع انور ندارد اما جامعه آن را به حساب دین خواهد گذاشت. لااقل کثیری از مردم را چنین انگاره ای در ذهن خواهد نشست. این خود موضوعی است که آسیب آن در دراز مدت از فواید آن بسیار پیشی خواهد گرفت. من نگران مسئله ای چنین هستم. علاوه بر این نگرانِ زمان. ما در زمانه ای هستیم که برای حفظِ واجبی بزرگتر باید نسبت به برخی واجبات با احتیاط بیشتری رفتار کنیم.در نظام حکمرانی فقاهتی، ما گاه واجبِ حج را تعطیل کرده ایم برای رعایتِ واجبی بزرگتر که عظمت اسلام و مسلمانی و کلان مسئله ای به نامِ" نفیِ سبیل" است. امروز که شرایط اجتماعی- سیاسی- امنیتی- ملی- منطقه ای و.... با چالش مواجه است، رعایت دقایق و توجه به ظرایف در اجرای هر قانونی گاه از خود قانون مهمتر است. نباید به گونه ای رفتار شود که عکسِ نیت، نتیجه دهد. خیلی باید مراقب بود. خیلی باید مراقب باشیم.....

ب / شماره 5457 / سه شنبه / 13 آذر 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030913.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM