شیطان قسم خورده است راه را بر او ببندد تا پا به بیراهه بگذارد. قسم خورده است که انسان را گمراه کند. قرآن به این گزاره خبری تصریح می فرماید:" قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ؛ به عزّت و جلال تو قسم که خلق را تمام گمراه خواهم کرد." برای تحقق این قسم هم همه توان خود را می گذارد. فقط هم با گناه نیست که راهزن دین می شود. اگر فقط این بود می شد یک جوری از جلویش در آمد اما چنان که حضرت آیت الله جوادی آملی می فرماید:" مکاید شیطان" گوناگون است؛" شیطان گاهی انسان را بوسیله گناه از خدا دور می کند." این به نظر ساده ترین شکلِ ماجراست. همه هم می دانیم گناه انسان را از خدا دور می کند. حتی شقِ دومی هم که آیت الله می گوید هم قابل پیش بینی و با مقداری سختی قابل پیشگیری است؛" گاهی بوسیله مکروه انسان را از مسیر باز می دارد." خب، انسان می تواند با مراقبت افزون تر خود را از مرداب شیطان برهاند اما کار وقتی سخت می شود که به گفته آیت الله،" گاهی با عمل مستحبی از اعمال واجب غافل می کند." آدمی که زبان به مسحب و دل به استحباب دارد یک دفعه چشم باز می کند و می بیند که در انبان چیز کرامندی ندارد. طلا داده و نقره ستانده است. اما از این هم سخت تر وجود دارد آنجا که به قول استاد،" گاهی شیطان با عمل واجب از اعمال اوجب باز می دارد." مشغول نماز می شوی اما حواست نیست که نجاتِ انسان گرفتار در آتش مقدم است. به اعمال فردی اهتمام می کنی. واجبات شخصی را برپا می داری اما غافلی که نقش اجتماعی ات مهمتر است. اگر در امور شخصی واجب است اینجا اوجب است. یعنی مقدم است به انجام. عجیب است که شیطان تا در بهشت هم دنبال آدمی می دود تا هر جور شده او را شکار کند. به واقع، شیطان همه توش و توانش را می گذارد تا هر کسی را به طریقی از خداوند متعال دور وگرفتار غفلت کند. حتی با انجام واجب. باید به خدا پناه برد. حتی وقت قرآن چه خود خداوند فرموده است: "فَاِذا قَرَأتَ القُرءانَ فَاستَعِذ بِاللّه؛ پس چون قرآن مى‏ خوانى از شيطان مطرود به خدا پناه بر." که اینجا هم دست برنمی دارد. جای استعاذه همین جاست. مراقب باشیم.

ب / شماره 5456 / دوشنبه / 12 آذر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030912.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM