پرنده با دو بال است که می پرد. با یک بال- هرچه قدر هم که قوی باشد- پروازی در کار نخواهد بود. حداکثر می توان بدود البته اگر خستگی زودهنگام بگذارد. قصه زندگی هم همین است. دو نفر که دل می دهند به هم و "همسر" می شوند، دو بال شکل می گیرد برای زندگی. رونق در خانه را می زند. موفقیت وارد می شود. برکت، سفر را پهن می کند. شهد کام ها را چنان به حلاوت می نوازد که هر روز شیرین تر می شود. رزقِ بی حساب را در زندگی می شود معنا یابی کرد. همان که در آیه 3 سوره طلاق می خوانیم:" وَيَرزُقهُ مِن حَيثُ لا يَحتَسِبُ ۚ وَمَن يَتَوَكَّل عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسبُهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمرِهِ ۚ قَد جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيءٍ قَدرًا؛ و او را از جایی که گمان ندارد روزی می‌دهد؛ و هر کس بر خدا توکّل کند، کفایت امرش را می‌کند؛ خداوند فرمان خود را به انجام می‌رساند؛ و خدا برای هر چیزی اندازه‌ای قرار داده است!" همین اندازه نگه داشتن است که زندگی را هم نگهبانی می کند. در بررسی زندگی های گرفتار زلزله به روشنی می توان برهم خوردن این "اندازه" را از سوی طرفین یا-لااقل- یک نفر دید. اما بازگشت به اندازه نگهداری، امور را سامان می دهد. همه امور را اعم از اقتصادی، اجتماعی، عاطفی. رعایت این قاعده خدافرموده، رابطه آدمی را با رحمان و رحیم چنان نکو می کند که به وعده الهی برسیم؛"وَمَن يَتَّقِ ٱللَّهَ يَجۡعَل لَّهُۥ مَخۡرَجࣰا؛ و كسى كه از خدا پروا كند، خدا راه خروجى [از مشكلات] برايش قرار مى‌دهد." خروج از مشکلات، ورود به نعمت ها را میسر می سازد. به این ظرافت های قرآنی که توجه داشته باشیم می توانیم به زندگانی مینیاتوری برسیم که با زیبایی های گوناگون کامل شده است. این راه روشن را باید در پیش گرفت. اولین قدم هم درک درست شرایط است. درک متقابل همسران. قدم های بعد در همین هنسه انسان را به مقصد زندگی امن و سلامت و زیبا نزدیک می کند.

ب / شماره 5444 / دوشنبه / 28 آبان 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030828.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM