خدا بیامرزد "یحیی سنوار" را. نه تنها از مرگ نمی ترسید که به دنبال آن می گشت. او برای خود زرهی ساخته بود از کلام علوی که او را به کمال نترسیدن از حوادث رسانده بود. همین هم شجاعت را در اراده و تصمیم و رفتارش در مدار افزایشی قرار داده بود. کلیپی به یادگار مانده است از او که می گوید: من این جمله از امام علی را خوب به خاطرم سپرده‌ام که فرمود:" دو روز در زندگی انسان هست، روزی که در آن مرگ سرنوشت تو نیست، و روزی که مرگ سرنوشت توست. در روز اول هیچ کس نمی‌تواند به تو آسیبی برساند و در روز دوم هیچ کس نمی‌تواند تو را نجات دهد." همین مهندسی نگاه از او مجاهدی ساخته بود که چون کوه در برابر سیل تهاجم صهیونیست ها می ایستاد. تا آخرین لحظه و آخرین قطره خون هم این ایستادگی را امتداد بخشید. به گواه آزماایش هایی که بعد روی پیکرش انجام شد، او در 72 ساعت آخر حیات نه چیزی خورده بود و نه آشامیدنی به گلوبرده بود. با این اما خط عبادی و رازگویی با خدا و قرآن اش قطع نشد. او به نان بندگی نمی کرد بلکه اگر لقمه ای به دهان می برد برای این بود که قوت بندگی داشته باشد. همان که باز درس امام علی، علیه السلام، است در دعای شریف کمیل؛" يارَبِّ ، يارَبِّ! قَوِّ عَلى خِدمَتِكَ جَوارِحي وَاشدُد عَلَى العَزيمَةِ جَوانِحي؛ پروردگارا ، پروردگارا! اندام مرا بر خدمت گزارى ات نيرومند ساز و درونم را در تصميم گيرى قوى دار ." سنوار به این تفکر "حی" شد تا "یحیی" باشد. شرح اسم مبارکی که با زندگی تحریر می شود. او قهرمان نبرد تن با تانک بود در آخرین لحظات حیات خاکی اما خاک او را هرگز از یاد نخواهد برد که مردان خدا را زندگی جاودانه است حتی اگر پیکرشان هزار پاره شده باشد. هرکس می خواهد به آرامش و مقامی چنین برسد، حدیث علوی را زیست کند. در ایمان به این حقیقت است که می شود واقعیت های زندگی را جهت داد. عمر دست خداست ما اما نسبت به روزهایی که نفس می کشیم تکلیف داریم. مجاهد اما با جهاد فضای لحظات را هم برکت می بخشد. زاز تبرک به شهدا در همین برکت یافتن است....

ب / شماره 5439 / سه شنبه / 22 آبان 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030822.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM