بزرگ هم که شويم، سن از هزار سال هم که افزون کنيم باز در برابر تو کوچکيم مادر! دامن تو هنوز و تا هميشه براي ما امن ترين پناهگاه است. هزار ساله هم که شويم و هزار شهر و کشور را هم که بگرديم، باز کوچه اي که تو در آن نفس مي کشي زيباترين و امن ترين و آرام ترين نقطه زمين است براي ما.جهان مدرن امروز با هزار ترفند و هزار پيشرفت و هزار نوآوري از نشان دادن يک لحظه بهشت عاجز است اما تو در دامنت باغ در باغ ، بهشت داري. از جاي پايت، چشمه ها جاري است که اگر چشم ها را تاب ديدن باشد مي تواند آب حيات را در جام هاي جان زندگي بخشد و به همه فرزندان آدم حيات جاودان بخشد، مگر شهدا از دامن شما راهي معراج نشدند و زندگي جاويد نيافتند؟مگر نه اين که در مکتب  ما، مردان و زنان نکونام هرگز نمي ميرند، خب چه نيک نامي بالاتر از فهم وجود مادر و تکريم دست هايي که مي تواند به قنوتي زمين و آسمان را گره بزند؟ به دست هاي کوچک خودم که نگاه مي کنم خود را ناتوان مي بينم، تکريم تو مادر وسعتي به پهناي زمين و آسمان مي خواهد حال آن که من به اندازه نقطه اي هم در اين پهنه وسيع نيستم، اما همين نقطه را با نام خدا، به نام تو مي نويسم مادر. آن گونه که موري به پيشگاه سليمان ران ملخي را بسم ا... گويان آورد، پس من هم با همه کوچکي ام شرح بزرگي تو را مي نويسم، پس بسم ا... پس بسم ا... الرحمن الرحيم، همان رحمان و رحيمي که تو را به مهرباني برانگيخت تا مظهر مهرباني خدا باشي در زمين و مرا و ما را بي مزد، بي منت به جان بپروري و بزرگي بخشي. آري مادر! تو آيه مهرباني هستي و خدا چون تو مهربان نيافريده است. اصلا تو شعبه اي از مهرباني اويي، آن گونه که جانت، چشمانت، دستانت و خاک زير گام هايت گوشه اي از بهشت خداست. تو سوره روشني، بخشش و کرامتي. هيچ کس به ياد ندارد، مادري براي مهرباني هايش لحظه اي، فرزند را به منت گيرد. تو بي منت ترين بخشنده اي. تو نوراني ترين آفتابي که در خاطر آدم طلوع مي کند و او را به نور بي غروب ايمان پيوند مي دهد. تو مادر! بزرگي. آن چه من در شرح بزرگي تو گويم، بسيار هم که بگويم، هزار ديوان هم که بسرايم، همه کاغذها را که در وصفت کتاب کنم، باز به اندازه پياله آبي خواهد بود از اقيانوس پس اعتراف مي کنم نه مي توانم تو را وصف کنم، نه بستايم پس ببخش اين کوچکي هامان را، هر چند از کودکي هزار سال گذشته باشيم باز هم در برابر بزرگي تو همان طفل خرد و گريزپاي مکتب نديده ايم و تو آيت بزرگ مهرباني خدايي که مشق براساس سرمشق حضرت فاطمه (س) مي نويسي...