نماز. این نمایان ترین کنش انسان است در عبادت. بسیاری قد و قامت ایمان آدمی را به آن می سنجند. به این که به نماز نه فقط ارادت که بر انجام آن غیرت داشته باشد. غیرت است که می تواند حریر رویایی رویای صبحگاهی را بدرد و انسان را در زمستا و تابستان، با طهارت به سجاده بکشاند. غیرت است که می تواند آدمی را پای کار بیاورد. محبت است که کلمات را با حلاوتی بایسته بر لب ها جاری می کند. با این همه ما به تجربه دو نوع نماز می رسیم. یکی نمازی است که ما را به فهم ناز و نیاز می رساند و زندگی مان را می سازد. یکی هم قابی است که فقط کلمات را در خود چهارچوب بندی می کند و خلاص. تقسیم بندی حضرت آیت الله جوادی آملی، به فهم درست تر از این دو نوع کمک می کند؛" ما دو نوع نماز داریم:ملفوظ و مقبول" هر کدام از این دو هم تعریف خاص دارد؛" نماز ملفوظ، یعنی نمازی که انسان فقط الفاظ را می خواند و نمازش در محدوده الفاظ است. دوم؛ نماز مقبول است یعنی نمازی که انسان را از گناه دور نگه می دارد ،چون قرآن فرمود: "ان الصلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر" ما همه اما ادعای نماز مقبول داریم لذا خود را قبول شده درگاه خدایی می پنداریم. همین هم گاه کار را به جایی می رساند که از خداوند هم طلبکار می شویم. این پندار نادرست ماست. اگر به دنبال فهم و بارم بندی نمره نماز مان باشیم، این بیان آیت الله خط را برای ما روشن می کند:" راه تشخیص نماز مقبول از نماز ملفوظ در این است که: اگر نماز صبح توانست تا ظهر انسان را از گناه حفظ کند این نماز مقبول است، اگر نماز ظهر وعصر توانست تا شب انسان را دور از گناه نگه دارد ،چنین نمازی ،نماز مقبول است. وگرنه نمازی که بعدش گناه انجام شود،فقط نماز ملفوظ است." لفظ هم ما را به معنا نمی رساند چه رسو به معنویست. باید همت کنیم که نماز، به شان مقبولیت برسد تا با پرهیزدادن و حفاظت ما در برابر منکرات ما را هم به قبولی برساند.

ب / شماره 5420 / دوشنبه 30 مهر 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030730.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM