غذا، نیاز انسان برای زیستن است. مثل آب، مثل اکسیژن. منتها مقاومت بدن در نبود غذا بیشتر از آب است. بی اکسیژن که لحظه ای هم نمی توان ماند. پس جایگاه سوم را باید برای غذا در نظر گرفت. اهمیتی چنین بشر را بر آن داشته است تا نسبت به قوت خویش همت در کار کند تا فراتر از قوت لایموت، به غذا برسد. غذایی که علاوه بر کارکرد تغذیه، لذت آور هم باشد. البته در این میان برخی راه به افراط بردند چنان که خوردن یک تفریح اشرافی شد. می خوردند و قی می کردند و باز غذا می خوردند. داستان ها حکایت شده است در این باره که آدمی را به تعجب وا می دارد. این روش، مسیر معکوسی هم دارد که مرتاضان می پیمایند. اینان به نخوردن اقبال نشان می دهند و طرف تفریط را فربه می کنند. هر دو البته نا درست است. بدن به غذای کافی نیاز دارد. کمتر و بیشتر خوردن هر دو ستم در حق بدن و البته خویشتن است. باید نیازهای بدن مطابق با سازی که دارد، سوختش تامین شود. غذا باید سالم باشد تا سلامت جسم را فراهم کند. این یک فرایند طببعی است که همه جا مورد نظر است اما در نطام تربیتی اسلام، این فرایند طبیعی، به حدود شرعی، کانالیزه می شود. غذا علاوه بر سلامت، باید پاک باشد. علاوه بر این دو گانه باید حلال باشد. مومن لقمه ای را قوت جان می کند که سالم، پاک و حلال باشد. سالم باشد تا بیماری ساز نشود. پاک باشد چون غذای نجس در سفره مومنان جایی ندارد. حلال باشد و از راه درست به دست اید. یعنی دارای شناسنامه باشد. مومنان بر این مهم بسیار همت می کنند چنان که شهید برونسی در همه عمر مراقبت کرد تا تک به تک لقمه هایش حلال باشد. پاکی تنها کفایت نمی کند. ای بسا پاک هایی که حلال نیست. مثل نانی که با پول غیر شرعی می خریم. پاک هست اما حلال نیست. حلیت مثل طهارت در غذا مهم و حیاتی است. اتفاقا عنصر راهبردی در غذا حلال بودن است. این می تواند به زندگی اجتماعی و کار و رفتار نظمی حرام ستیز بدهد. کارمندی که حقوق می کیرد را وامی دارد تا به اندازه حقوق تلاش کند. این که در افواه می شنویم، نانت را حلال کن ناظر به ضرورت کارکردن در اندازه حقوق است. این اگر رسم همگانی شود، دیگر مسائل هم به پاسخ می رسد و زندگی راه به سلامت می برد. پس مراقب باشیم که غذا ی ما حتما سالم و پاک و حلال باشد.....

ب / شماره 5416 / چهارشنبه 25 مهر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030725.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM