خبرها را می خوانیم، تصاویر را می بینیم. داده های متعدد دریافت می کنیم. همه این ها به ما می گوید جنگ است. یک جنگ نابرابر. جنگ است اما خیلی بیشتر از آنچه در فلسطین و لبنان و یمن در جریان باشد، در فضای رسانه ای خود را به رخ می کشد. در این حوزه خیلی نابرابر تر از آن چیزی است که در میدان جنگِ نظامی با آن مواجهیم. آنجا یک رژیم جعلی در قامت یک دولت دارد با چند گروه می جنگد. دولتی در برابرش نیست که مثل خودش نیروی هوایی و زمینی و دریایی و پدافند و.... داشته باشد. به همین خاطر در نبردی نابرابر، از آسمان بر سرشان آتش می بارد. با این همه برتری تکنولوژیک و مرگ افزار باز چندان که می خواهد و جهان می پندارد، به نتیجه نمی رسد. میدان نابرابر چیده شده است. بسیار نابرابر اما باز هم در گل می ماند. به همین خاطر می خواهد کمبود های خود را در فضای رسانه ای جبران کند. چنان که نقل شده است که نخست وزیر رژیم کودک کش، از جریانات حامی خود خواسته است که اقدامات سطحی نظامی اش را در فضای روانی جهانی عمق ببخشند. به ویژه خواسته است که در برابر ایران بیشتر هوایش را داشته باشند. اقدامات سطحی اش را با پروپگاندای رسانه ای چندین و چند برابر بنمایانند. این یعنی جنگ اول در فضای ذهن و روان جهانیان است. آنچه روی زمین اتفاق می افتد، نبرد اصلی نیست. این گزاره حیاتی نقش ما را حساس تر می کند. مایی که مرز مشترک با دشمن صهیونیستی نداریم تا یقه اش را بگیریم اما در فضای بی مرز مجازی که دست همه به هم می رسد، می توانیم آن مسئله را هم جبران کنیم. هر کلمه ما می تواند اثری سنگین تر از گلوله داشته باشد. می دانیم و می بینیم که صهیونیست ها به پشتوانه امپراطوری های رسانه ای و بنگاه های خبرپراکنی و ستون پنجم مجازی خود، مدام خشاب پر می کند از کلمه و تصویر و به ذهن ما شلیک می کند. ماهم باید هم با پاتک این هجمه را دفع کنیم و هم در تکی گسترده و فراگیر، به آنان بتازیم. قطعا اگر آرش امروز جانی در بدن داشت آن را صرف شلیک کلمه به پندار صهیونیست ها می کرد. رستم اگر بود، گرز و شمشیر را فرو می گذاشت و قلم و دوربین برمی داشت و با قدرت کلمه هفت خانِ صهیونیست ساخته را در هم می کوبید. آنان نیستند اما نوبت ماست که قلم برداریم....

ب / شماره 5411 / پنجشنبه 19 مهر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030719.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM