شرم، واژه کوچکی است برای بیان آنچه بر انسانیت می رود. به ویژه بر کودکانی که معصومیت شان را هیچ دژخیمی نباید خراش اندازد. شرمنده است انسانیت این روز ها. این روز ها که برای کودکان شب تار تنیده است. برای شب هایشان که با انفجار بمب ها و گلوله ها روشن تر از روز شده است. بله روز و شب کودکان فلسطین و لبنان، به روشنی شرح شرمی است که باید انسنیت را عرق مرگ کند. نمی دانم چطور زنده ایم و نفس می کشیم وقتی نفس کودکان را سر می برند. وقتی بیش از 11 هزار کودک فقط در غزه قربانی جنایت نژاد پرستان شده اند. آن وقت یکی پیدا می شود و ماجرا را برعکس تعریف می کند. مثل همین وزیر خارجۀ آلمان که جای ظالم و مظلوم را چنین عوض می کند که؛" هفتم اکتبر یک نقطه عطف در آلمان بوده است. مایه شرم است که یهودیان از آن پس احساس امنیت کمتری می‌کنند و حملات علیه یهودیان در کشور ما افزایش یافته است و مردان یهودی می‌ترسند که هنگام عبور از خیابان کیپا بر سر داشته باشند و کودکان از صحبت به زبان عبری هراس دارند و این‌که حمله موشکی ایران علیه دولت اسرائیل در خیابان‌های آلمان جشن گرفته شد." او انگار کور است و نمی بیند که در غزه چه می کنند این قبیله وحشی عبری. شرم هم شرمنده می شود از این جنایتی که با دنائت همراه است. جنگ نیست آنچه در فلسطین و لبنان جریان دارد. جنایت جنگی است که دوستان وزیر خارجه آلمان هر روز انجام می دهند. شرم اگر هنوز املایش را بلدید باید در جایی به کار گیرید که خبرها از شلیک تک تیر اندازهای اسرائیلی به سر کودکان فلسطینی روایت می کند. شما حیا را خورده و شرم را قی کرده اید والا باید می مردید که دوستان صهیونیست شما با اسلحه های شما، کودکان را قربانی می کنند. حتی به جنین دررحم مادر هم رحم نمی کنند. شما معنای شرم را نمی دانید و الا می مردید وقتی می شنیدید که کودکان غزه از گرسنگی می میرند. خانم "آنالنا بربوک"! شما معنای شرم را نمی دانید!

ب / شماره 5409 / سه شنبه 17 مهر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030717.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM