بزرگترین و موثرترین سرمایه هر کشور چیست؟ نفت؟ طلا؟ معادن؟ انرژی؟ همه این ها سرمایه اند اما نه بزرگترین اند و نه موثر ترین. این دو صفت "ترین" و دیگر ترین ها یک جا جمع می شود در سرمایه های انسانی. انسان هایی که چنان غنی شده اند که به "منابع انسانی" ارتقا یافته اند. کشور هایی که در غنی سازی مردم خود قوی ترند، قطعا در برابر دیگران دست بالا دارند حتی اگر هیچ منبع زیرزمینی و روزمینی نداشته باشند. مطالعه کشورهای متعدد، نمونه های موفقی را به ما معرفی می کند که فقط و فقط با منابع انسانی خود رشد کرده اند. منابعی که با عنوانِ "نخبگان" مورد توجه قرار گرفته اند. امکانات در اختیارشان قرار گرفته و فرصت ها برای شکوفایی شان فراهم شده است. آنان هم شکوفایی کشور را رقم زده اند. اگر بخواهیم با ادبیات دینی هم سخن بگوئیم و از کلیدواژه های نعمت و رحمت استفاده کنیم باز منابع انسانی توامان بزرگترین نعمت و رحمت الهی اند. وظیفه جامعه و حاکمیت، به فعلیت رساندن استعداد بالقوه اینان است. با این سرمایه است که می شود کشور را به استغنایی رساند که در هر شرایطی دست اش به عنوان پیروز بالا باشد. ما استعداد های ناب کم نداریم. افراد مستعد که به نخبه تبدیل شده اند هم کم نداریم اما چنان که باید نتوانسته ایم از این ظرفیت های ممتاز استفاده کنیم. تنها در حوزه پزشمی و صنایع نظامی که فرصت فراهم شد، شاهد قامت کشیدن اراده در برنامه و تبدیل توان بالقوه به فعلیت است. میدان دادیم، میدان دارها فراوان شدند. در دیگر حوزه ها هم ان شاالله زمینه فراهم و در ها باز شود خواهیم دید ایرانی باز هم می تواند در شمار موفق ترین ها باشد. روز نخبگان را یادآور این بایستگی کنیم تا به شایستگی برسیم. این البته یک پیشنیاز دیگر هم دارد؛ منابع انسانی مجرب و موی سفید خود را چون کالای از رده خارج نگاه نکنیم. تکریم آنان هم تجربه شان را گویا می کند و هم نخبگان را از پشتوانه آرامش در فرداها برخوردار می کند تا در سازندگی امروز سر از پای نشناسند. ببینیم، برنامه ریزی کنیم. نتیجه اش را خیلی زود خواهیم دید.

ب / شماره 5403 / سه شنبه 10 مهر 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030710.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM