|
خبرها در باره تعداد همراهان رئیس جمهور در سفر به نیویورک، متعدد است. در باره کاروان همراهان روئسای جمهور پیشین هم همین حرف و حدیث ها بود. آنچه میان این بازی اعداد مغفول می ماند اما میزان اثرگذاری افراد به سفر رفته است. این خیلی، خیلی مهمتر از تعداد افراد است. ما می گوئیم چیزی را بگو که بتوانی بنویسی. چیزی را بنویس که بتوانی امضا بکنی. چیزی را امضا کن که بتوانی عمل کنی. حالا هم باید کسانی را به سفر برد که موثر باشند. آثارشان سازنده باشد. سازندگی شان در سمان یافتن زندگی مردم نمود عینی داشته باشد. نمودی که رئیس جمهور بتواند با سینه سپر و سر بالا مسئولیت آن را به عهده بگیرد. این که آیا در سفر های سابق به این مهم توجه شده است و یا در سفر اخیر می توان چنین برآوردی داشت؟ مسئله ای است که باید کارنامه ای به آن توجه کرد. اگر حافظه های ما، سفر به سفر، صفر نشده باشد می توانیم به روسای جمهور از گذشته تا امروز و هیئت های همراه شان، نمره داد و برایشان کارنامه رقم زد. وجدان عمومی هم تا کنون در باره آن قضاوت کرده و خواهد کرد. امید واریم هیچ گس در برابر این قضاوت عمومی، رفوزه نشود. به هر حال، این آخرین سفر نبود و باز هم در پیش خواهیم داشت از این نوع حرکت ها لذا باید حساب شده تر از پیش، متناسب با نیاز ها و اثرگذاری ها فهرست همراهان را کامل کنیم. کسانی ویزا بگیرند که هم واجد شان و متصف به بایستگی های علمی- حرفه ای و اخلاقی نمایندگی ملت بزرگ ایران باشند و هم بتوانند، اگر نه پنجره لااقل روزنه گشایی کنند. سفر به نیویورک نه سفر زیارتی است و نه سیاحتی. سیاستی است و باید در قاب سیاسی کادر بندی شود. همراه بردن اعضای خانواده که به تکرار هم رسیده است تا کنون چه گرهی از مردم را باز کرده است که دیگران هم آن را تکرار کنند؟ الحمد لله یوسف پزشکیان، به صراحت اعلام کرد که برخلاف اعلام برخی رسانه ها، نه در نیویورک که در تهران است. این یعنی برخی رسانه ها و شبه رسانه ها ناراستی را با بی مروتی توام کرده اند. کاری غیر اخلاقی که عملا تیغ کشیدن در برابر وفاق مورد تایید حضرت رهبری است. مردم اما آنقدر هوشیاری دارند که سره را از ناسره باز بشناسند و "ناراست" نوشته ها را به گژتابی رفتار نویسندگانش پیوند زنند و اصلا به ذهن راه ندهند. اما به کارآمدی تک به تک افراد حتما کار دارند. حتما هم می خواهند اثر این سفر را در سفره زندگی خود ببینند. حال یک بار عرصه چنان است که یک مرد جنگی اثری به از صد هزار دارد و گاه باید همراهان از صد فزون کرد تا ارزش افزوده بالاتری به دست آید. مردم نگاه کمی شان را به نگاه کیفی ارتقا می دهند و کارنانه و کار می خواهند. همین! (کارنشد)
+ نوشته شده در جمعه ششم مهر ۱۴۰۳ساعت 12:47  توسط غلامرضا بنی اسدی
|
|