مگر حجاب بزرگترین موضوع دینی است که این همه در باره آن صحبت می شود؟ مگر روسری مقداری عقب برود اعظم معاصی رخ می دهد که حتی پای وسیتنامه شهدا را هم به میان می آورید؟ این همه اختلاس و فساد و ربا و ریا و باندبازی را ندیدند شهدا که در باره آن قلمی بزنند و وصیتی بکنند؟ ندید شما که در نامه هاتان به آن بپردازید؟ این را تند و پشت سر هم ردیف می کند وقتی می گویم، یکی از پرفراوان ترین توصیه های شهدا، حفظ حجاب بود. حتی در نامه هایی که رزمندگان به خانواده هم می نوشتند این گزاره اخلاقی- دینی، پر رنگ بود. هم به خانواده خود توصیه می کردند و هم به هر کس پیغام شان می رسید. برایش توضیح می دهم که حود من فراوان خوانده ام از این وصیت نامه ها و نامه ها. خطاب به خود مردم بود. به نهادسازی در این باره اشاره ای نداشت. می گوید باز خدا را شکر که به نهادسازی اشاره ای نداشت و الا در عصر آزادی اختلاس واختلاف و .... معلوم نبود برای حجاب چند نهاد می ساختید؟! می گویم، پرداختن به هر بیماری باید در جای خود انجام شود. این که پای تان شکسته آیا باعث می شود که درد دندان را به هیچ بگیرید؟ خود درد، بیمار را روانه مطب پزشکان مختلف می کند. نه می شود به نام مبارزه با فساد اقتسادی از فاسد شدن اخلاق غافل شد و نه مجازیم مبارزه با فساد اخلاقی را چنان برجسته کنیم که مفسدان اقتصادی پشت آن به حیف و میل بیت المال مشغول شوند. هرچیز در جای خود. می گوید پس چرا در وصیتنامه ها و نامه هایی که می گویی، حرفی از باندبازی و اختلاس و ارتشاء و رانت خواری و... نیست؟ چرا از پدیده شوم ژن های خوب و آقازادگی پرهیز نداده اند؟ می گویم در آن زمان ما چیزی به این نام ها و با این گستردگی اصلا نداشتیم. قطعا اگر یک مورد اتفاق می افتدا، در هزاران وصیتنامه از آن پرهیز داده می شد. آن روز ها فساد اقتصادی در شکلِ احتکار بروز می کرد که آن هم گسترده نبود و به سرعت هم با آن برخورد می شد. گاه شاهد گران فروشی هم بودیم که به تشهیر و تعزیر پاسخ می گرفت. نسل ما به یاد دارد پرده نوشته هایی که سر مغازه گران فروش و محتکر نصب می شد. همین سیاستِ تشهیر، بسیاری را از نیمه راه خطا بازمی گردادند. غالب مردم اما به اخلاق انقلابی التزام داشتند. خط ایثار که در جبهه تحریر می شد، در شهر و روستا هم خوانده می شد. بسیاری از این مصائب که نماش به قلم رفت، آن زمان نبود و الا فریاد شهدا بر علیه اختلاس و رانت و ویژه خواری و آقا زادگی و پارتی بازی و جناح گرایی و سنگ اندازی و بد دهنی و بدکلامی و بد قلمی و تحقیر و تخریب و... به آسمان می رفت. ما بی حجابی را اعظم کبائر نمی دانیم اما این عارضه را تبرج و جلوه ای است که بیشتر به چشم می آید و الا خطر دروغ گویی و بدعهدی و ترک فعل مسئولان از آن بیشتر است. اما با هر بیماری باید در جای خود مقابله کرد.

ب / شماره 5398 / چهارشنبه 4 مهر 1403 / صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030704.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM