خانه و خانواده، را به عنوان پایلوت جامعه و کشور باید در نظر گرفت. این نگاه به خوبی می تواند رفتار ها و کنش و واکنش ها را مدیریت کند. هم ما مردم به عنوان اعضای خانواده، رفتارمان را جوری سامان خواهیم داد که در سخت ترین شرایط هم کار را سخت تر نکنیم. مگر نه این که در خانه هم گاه کارمان «زار» می شود اما کسی برای «زار تر» کردن اوضاع، سنگ در شیشه خانه نمی زند. کبریت نمی کشد به خشک و تر و هر چه هست. حواسش هست به این که اگر چنین کند، خود در راس سیاهه متضررین خواهد بود. لامپی اگر بسوزد، سهم همه تاریکی است. شیشه ای اگر بشکند، بهره پا ها زخم و حصه تن، سرماست. اصلا هم فرقی بین این و آن نیست. حادثه همه را می شکند بدون آن که بین شان ممیزی کند. اهل خانه که این را متوجه شوند، تند ترین اعتراضات خود را هم جوری ترتیب خواهند داد که تربیت درست حکم می کند. مسئولان هم در جایگاه پدران جامعه، همه را به یک چشم خواهند نگریست. تندترین رفتار ها را هم به همان ترازی، جرم خوانی خواهند کرد که برای فرزند تنی خود می کنند. نگاهی چنین، رابطه ملت_حاکمیت را خانواده وار تدبیر می کند تا امید برای خویشاوندی همگانی رو به افزایش بگذارد. این هم بستر را برای وحدت به مثابه یک واجب ملی_ انقلابی فراهم می کند. همان که جان مایه اش را سیره و سنت و کلام نبوی تحریر و رسم زیستی امام صادق(ع) آن را مکتب سازی کرده است. ما به تنشیت امور کشور به این شیوه، قدم های خود را برای وحدت در میان مسلمانان و در گام بعد وحدت و هم افزایی توان آزادگان جهان، محکم کنیم. خانه امن، کشور پایدار می یازد. کشور پایدار، عمود می شود برای یک جهان همراهی... پس دیوار های خانه و حریم خانواده ملی را استحکام بخشیم. موفقیت این را می طلبد.

ب / شماره 5394 / چهار شنبه 28 شهریور 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030628.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM