می گوید ما حساب لقمه هامان را داریم. سر سفره پدر بزرگ شده ایم که مو را از ماست می کشید. گفتن، قابل احترام است این حساب و حسابرسی . محترم است پدری که مو را از ماست می کشید. اما وقتی نام" لقمه "به میان می آید، منظور کباب لقمه نیست بماند که معنایش در خوردنی ها هم خلاصه نمی شود. به دیگر عبارت باید حواس مان باشد که لقمه‌ی حــــــــرام صرفا غذا نیست، لقمـــــــه‌ حرام می‌تواند لقمه‌ی زبان باشد، لقمه کلمه که این روز ها فراوان در فراوان، بی حسابش را مکتوب هم می کنیم. لقمه حرام می تواند سوء ظن باشد که نگاه ما را نسبت به دیگران تحت تاثیر خویی شیطانی تغییر می دهد. لقمه حرام می تواند در نگاه بسته بندی شود و از چشم چنان بجوشد که چشمه های جان را بخشکاند. این که سر سفره لقمه ها پاک باشد بسیار مهم است اما مهمتر این است که حواس مان به همه چیز رفتار و گفتار و حتی اشارت های مان هم باشد. لقمه حرام دیدگان هم تنها به چرای چشم در مزرعه نامحرم خلاصه نمی شود، کنایه های چشم و ابرو که به تحقیر افراد و تخفیفِ گفته هاشان می انجامد هم همین حکم را دارد. این لقمه ها- اگر مراقبت نشود- به لقمه‌ روح تبدیل می شود. از لقمه های آتش و پاره های اخگر هم غیرِ آتش نمی زاید و جز جهنم نمی آفریند. ما به یک سیستم محاسباتی تمام ساحتی نیاز داریم. چیزی مثلِ "اف ای تی اف" که با رصد دقیق راه را بر نابایستگی ها ببندد. منتهی نه "اف ای تی اف" غربی ها که با استاندادر های آنان تنظیم شده است و گاه جای حق و باطل را عوض می کند. یک سامانه محاسبه گر دقیق که حساب پیچش مو را هم داشته باشد. یک نرم افزارِ کلمات و کنایات و رفتار که در جای خود، هم یک ضرورت ایمانی و اخلاقی است. باید مشخص شود کلام از کجا آمده و چه شناسنامه ای دارد. پشت کنایه ها چه هدفی خوابیده است که چشم و ابرو را بیدار می کند. باید معلوم باشد کلمات و حتی کنایات کجا ادا می شود. برجا نشینی کلمات و به هنگامی اشارت، یک نیاز اصلاحی است برای آدم ها. جامعه مصلحان هم از اجتماع افراد صالح شکل می گیرد. به این طرفه ماجراها باید ویژه توجه داشت برای امروز و فردای روشن.

ب / شماره 5386 / یکشنبه 18 شهریور 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030618.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM