قانون گردباد بود روزگار را / جز خار و خس زمانه به بالا نمی‌برد.... این بیت شعر قلاب می شود برای ذهنم. به تامل می پردازم در این بیت از غزلِ" کلیم کاشانی" آیا واقعا، جز خار و خس، زمانه به بالا نمی برد؟ پس رسم کوشندگی و رسیدن به نتیجه موفقیت در این نظام فکری کجاست؟ نحلیل داده های مطالعاتی اما خلاف این را ثابت می کند. منطق جهان به نتیجه رسیدن تلاش گران است. قاعده، این است که "نابرده رنج، گنج میسر نمی شود" تجربه هم می گوید در جامعه سامان یافته " مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد" بدون کار، بدون رنج، رسیدن به گنج محال است. کسی که به آرزویی چنین بنشیند، بر بستر آرزو خوابش خواهد برد. خوابی که چون به بیداری از آن برخیزد جز به حسرت نفس نخواهد کشید. نمی دانم کلیم چرا چنین سروده است. مطالعه ورق به ورق تاریخ می گوید نتیجه تلاش موفقیت است. خداوند هم با "لیس للانسان الا ما سعی" راه را نشان داده است. این که گاهی" می پنداریم " یک جمع نکوشیده، رسیدند به مقصد" استثنا است چنان که " یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند"، هم در همین شمار است. کسی استثناها را معیار نمی گیرد. عیار ها در سنجش با قاعده و قانون، شکل می گیرد. آنچه فروغی بسطامی می گوید، در باره مردان خداست. آنان که پرده پندار دریدند و همه جا را نظر کردند و غیر خدا ندیدند. اینان هم در شمار استثناهای جهان خاکی اند. قاعده می گوید برای رسیدن به خدا باید همان راهی را پیمود که انبیا و اولیا جلوی پای ما، چراغ گذاری کرده اند. برای توسعه و فروان سازی موفقیت های دنیا هم باید تلاش را روز افزون کرد چه رسد به آبادانی ابدیت که کوشش صد چندان می طلبد. بدانیم دنیا برای ما استثنا قائل نمی شود نه چنان که فروغی در شرح بزرگان می گوید، نکوشیده می توان به مقصد رسید و نه چنان نا به سامان و گردبادخیز است روزگار که کوشندگان فرو بمانند و خار و خس را زمانه بالا ببرد. آن که بی وجه و وزن بالا رفته باشد در فروخسبیدن گردبار فرو خواهد افتاد و استخوانش خواهد شکست. پس شایسته است با نظام دادن زندگی به تراز قانون و قاعده را موفقیت را در پیش گیریم.

ب / شماره 5383 / شنبه 10 شهریور 1403 / صفحه 4

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14030610.pdf

Powered By
  BLOGFA.COM